'Η κοινωνία ζει για το κράτος και ο άνθρωπος στερημένος από τον ιστορικό αυθορμητισμό του που τον στήριζε, τον έτρεφε, και τον ωθούσε στην αναζήτηση του προορισμού του, ζει για την κυβερνητική μηχανή. Η ζωή γραφειοκρατικοποιείται, ο πλούτος ελαττώνεται, οι γυναίκες μοιάζουν όλες μεταξύ τους, η κοινωνία στρατικοποιείται. Μια τέτοια Ευρώπη σίγουρα δεν θα είναι ο τάφος των θεών, θάναι το Κράτος, ο τάφος της Ευρώπης.'
Χρίστος Γούδης, Η Κουλτούρα της Δεξιάς, εκδ. Άγνωστο
COITUS [απόσπασμα]
Μ’ ένα κομμάτι απ’ το μαστίγιο του αίματος
Που απαιτούσε απ’ τους εφήβους η ακόρεστη θεά
Πλέκουν γύρω απ' τον αριστερό αστράγαλο
Της μυημένης κόρης
Δερμάτινο των παρθενίων περισφύριο
Κι εναποθέτους πάνω στο γυμνό
Περιπαθές συγκλονισμένο σώμα
Το πέπλο της Δεδαμναμένης
Ιέρειας της Γης-Μητέρας των Καρπών
Της άχραντα χρανθείσας Φύσεως
και της Κοιλίας των Θηλέων
Λευκό αέρινο διάτρητο
Φτιαγμένο από τον ιστό
Στιγματισμένης θηλυκής αράχνης
Αργά-αργά διαποτίζεται
Από τους παντοειδείς χυμούς
Της μυστηριακής δοκιμασίας
Απ’ τον ιδρώτα του γυμνού κορμιού
Το αίμα της διαρραγής του θηλυκού υμένα
Από το άρωμα της διακόρευσης του γιασεμιού
Τη μυρωδιά της διακόρευσης του γιασεμιού
Τη μυρωδιά των μύρτων της παρθένου
Από το νέκταρ που χυνότανε στα πέταλα του μενεξέ
Την ευωδία γάλατος που αποπνέαν οι αλαζονικοί μαστοί
Από το μέλι που της 'βάλαν στις θηλές, στο στόμα
Και την τρεμάμενη τραυματισμένη ανεμώνα
Απ’ τις σταγόνες τις βροχής
Που δρόσιζαν της διακεκαυμένη ηβική της αύλακα
Από το σπέρμα της βασιλικής βαλανιδιάς
Που εισέδυσε εις γην αρόην καθαράν
Από τη γύρη που έραναν το σώμα της
Τα νυχτολούλουδα της ιεροπραξίας
Κι απ’ τη μεθυστική λιγοθυμιά
Της εσωτάτης εισπνοής του κρίνου
*
ΓΡΑΜΜΗ
Ατέρμων διαδοχή σημείων στίξης
Διάστασις περιορισμένη και περιορίζουσα
Λώρος αμφίδρομος μετάβασης και επικοινωνίας
Πορεία πλεύσης με τις συμπαρομαρτυρούσες αοριστίες
Ιδεατή απόληξις ασκητικής προδιάθεσης
Εχθρός κάθε γεωμετρίας γονιμότητας
Άγονη γραμμή, σημείο προς σημείο
Ού μέρος ουδέν
*
ΑΝΑΛΑΜΠΗ
Η σπίθα ενός σπίρτου
Που μάταια προσπάθησε ν’ ανάψει
Μόνη ανάμνηση της προσδοκίας
Μιας ανεκπλήρωτης επιθυμίας
Ενός τσιγάρου
Που δεν καπνίστηκε ποτέ
Χρίστος Γούδης, Ιερή Συνεύρεση, εκδ. Τραυλός
ΑΓΩΝΙΑ
ΓΙΝΕΤΑΙ νὰ μὲ κάνει Αὐτὴ νὰ συγχωρήσω τὶς ἀδιάκοπα συνθλιβόμενες φιλοδοξίες, - ἕνα τέλος εὐμάρειας νὰ ἐπανορθώσει τοὺς αἰῶνες τῆς ἀνέχειας, - μιὰ ἡμέρα ἐπιτυχίας νὰ μᾶς ἀποκοιμίσει πάνω στὴν ντροπὴ τῆς μοιραίας ἀνικανότητάς μας;
(Ὤ φοίνικες! διαμάντι! - Ἔρωτας, δύναμη! - πιὸ ψηλὰ ἀπ’ ὅλες τὶς χαρὲς καὶ τὶς δόξες! - μὲ ὅλους τοὺς τρόπους, παντοῦ, - δαίμονα, θεέ, - Νεότητα αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ πλάσματος: ἐγώ!)
Νὰ λατρευτοῦν ἀτυχήματα ἐπιστημονικῆς μαγείας καὶ κινήσεις κοινωνικῆς ἀδελφοσύνης σὰν προοδευτικὴ ἀποκατάσταση τῆς πρώτης εἰλικρίνειας;...
Ἀλλὰ ὁ βρυκόλακας ποὺ μᾶς κάνει εύγενικοὺς παραγγέλει νὰ διακσεδάδουμε μ’ ὅ,τι μᾶς ἀφήνει, εἰδεμὴ νὰ γίνουμε πιὸ γελοῖοι.
Νὰ κυλήσουμε στὶς πληγὲς μέσα ἀπὸ τὸν κουραστικὸ ἀέρα και τὴ θάλασσα· στὰ μαρτύρια, μέσ’ ἀπὸ τὴ σιωπὴ τῶν δολοφόνων νερῶν καὶ τοῦ ἀγέρα· στὰ βασανιστήρια ποὺ γελοῦν, μέσα στὴ βάναυσα κυματώδη σιωπή τους.
*
Η
ΟΛΑ τὰ τερατουργήματα βιάζουν τὶς βάναυσες χειρονομίες τῆς Ὀρτάνς. Ἡ μοναξιά της εῖναι ἡ ἐρωτικὴ μηχανική, ὁ κάματός της, ἡ ἐρωτικὴ δύναμική. Κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίβλεψη μιᾶς παιδικῆς ἡλικίας ὑπῆρξε, σὲ πολυάριθμες ἐποχές, ἡ φλογερὴ ὑγιεινὴ τῶν φυλῶν. Ἡ πόρτα της εἶναι ἀνοιχτὴ στὴ μιζέρια. Ἐκεῖ, ἡ ἠθικὴ τῶν σημερινῶν πλασμάτων ἀποσωματώνεται μέσα στὸ πάθος της ἤ στὴν πράξη της. - Ὤ τρομαχτικό ρίγος τῶν ἀδόκιμων ἐρώτων πάνω στὸ αἱμόφυρτο ἔδαφος καὶ μέσ’ ἀπὸ τὸ φωτοβόλο ὑδρογόνο! βρέστε τὴν Ὀρτάνς.
Αρθούρος Ρεμπό, Εκλάμψεις, μτφρ. Αλέξης Ασλάνογλου, εκδ. Ηριδανός
'Ο χρόνος δεν περνά όσο περιμένω, για έναν απολύτως σαφή λόγο: όσο περιμένω, ακόμα δεν συμβαίνει τίποτε και πάλι τίποτε. Ο χρόνος της αναμονής δεν περνά, επειδή τίποτε δεν συμβαίνει μέσα του.'
'Δεν κατοικώ λοιπόν εκεί όπου είμαι, αλλά εκεί όπου βρίσκεται αυτό το αλλού που με ενδιαφέρει.'
'Δεν είμαι πρωτίστως εκεί που αγγίζω κάτι άλλο από τον εαυτό μου (όπου το σκέφτομαι, το στοχεύω και το συγκροτώ), αλλά εκεί όπου με αισθάνομαι αγγιγμένο [touché], πάσχοντα [affecté] και προσβεβλημένο [atteint].'
'Η σάρκα δεν μπορεί να αισθανθεί τίποτε χωρίς να αισθανθεί τον εαυτό της και χωρίς να αισθανθεί τον εαυτό της αισθανόμενο (αγγιγμένη, ή και πληγωμένη από αυτό που αγγίζει). [...]
Καθώς πιάνω ως σάρκα, προσπελάζω για πρώτη φορά τον τόπο που είμαι - το εδώ στο οποίο θα είμαι εφεξής, πάντα και για κάθε ον του κόσμου, προσιτός. Είμαι εκεί όπου είμαι προσιτός - και δεν είμαι προσιτός παρά μόνο εκεί όπου έχω πιάσει σάρκα, όπου πιάνομαι ως σάρκα. Είμαι εκεί όπου με εκθέτει η σάρκα μου, δηλαδή εκεί όπου με τάζει το ερώτημα: «Άραγε μ’ αγαπούν;».'
'Ο εραστής έχει ένα μοναδικό προνόμιο: δεν έχει τίποτα να χάσει, ακόμα κι αν δεν αγαπηθεί με τη σειρά του, γιατί μια περιορισμένη δεν παύει να είναι μια απολύτως ολοκληρωμένη αγάπη, όπως ένα δώρο που απορρίφθηκε δεν παύει να είναι ένα απολύτως δοσμένο δώρο.'
'Εννοείται πως τα πάντα, ως το τέλος, είναι περαστικά – οι κινήσεις μεταξύ των όντων του κόσμου, τα υφιστάμενα αντικείμενα, οι συγκινήσεις μου, ακόμα και τα πιο διαρκή πάθη μου. Όλα περνούν, ασφαλώς, τα πάντα, αλλά χρειάζεται χρόνος, χρειάζεται η εργασία της διάβρωσης και της λήθης που κρατάει το πένθος απασχολημένο, και τα πάντα δε χάνονται μεμιάς.'
Ζαν-Λικ Μαριόν, Το Ερωτικό Φαινόμενο, μτφρ. Χρήστος Μαρσέλλος, εκδ. Πόλις
'We'll Talk About It Later' [album: We'll Talk About It Later (1970) - Nucleus
'Psalm' [album: A Love Supreme (1965)] - John Coltrane
