'Ο χρόνος δεν περνά όσο περιμένω, για έναν απολύτως σαφή λόγο: όσο περιμένω, ακόμα δεν συμβαίνει τίποτε και πάλι τίποτε. Ο χρόνος της αναμονής δεν περνά, επειδή τίποτε δεν συμβαίνει μέσα του.'
'Δεν κατοικώ λοιπόν εκεί όπου είμαι, αλλά εκεί όπου βρίσκεται αυτό το αλλού που με ενδιαφέρει.'
'Δεν είμαι πρωτίστως εκεί που αγγίζω κάτι άλλο από τον εαυτό μου (όπου το σκέφτομαι, το στοχεύω και το συγκροτώ), αλλά εκεί όπου με αισθάνομαι αγγιγμένο [touché], πάσχοντα [affecté] και προσβεβλημένο [atteint].'
'Η σάρκα δεν μπορεί να αισθανθεί τίποτε χωρίς να αισθανθεί τον εαυτό της και χωρίς να αισθανθεί τον εαυτό της αισθανόμενο (αγγιγμένη, ή και πληγωμένη από αυτό που αγγίζει). [...]
Καθώς πιάνω ως σάρκα, προσπελάζω για πρώτη φορά τον τόπο που είμαι - το εδώ στο οποίο θα είμαι εφεξής, πάντα και για κάθε ον του κόσμου, προσιτός. Είμαι εκεί όπου είμαι προσιτός - και δεν είμαι προσιτός παρά μόνο εκεί όπου έχω πιάσει σάρκα, όπου πιάνομαι ως σάρκα. Είμαι εκεί όπου με εκθέτει η σάρκα μου, δηλαδή εκεί όπου με τάζει το ερώτημα: «Άραγε μ’ αγαπούν;».'
'Ο εραστής έχει ένα μοναδικό προνόμιο: δεν έχει τίποτα να χάσει, ακόμα κι αν δεν αγαπηθεί με τη σειρά του, γιατί μια περιορισμένη δεν παύει να είναι μια απολύτως ολοκληρωμένη αγάπη, όπως ένα δώρο που απορρίφθηκε δεν παύει να είναι ένα απολύτως δοσμένο δώρο.'
'Εννοείται πως τα πάντα, ως το τέλος, είναι περαστικά – οι κινήσεις μεταξύ των όντων του κόσμου, τα υφιστάμενα αντικείμενα, οι συγκινήσεις μου, ακόμα και τα πιο διαρκή πάθη μου. Όλα περνούν, ασφαλώς, τα πάντα, αλλά χρειάζεται χρόνος, χρειάζεται η εργασία της διάβρωσης και της λήθης που κρατάει το πένθος απασχολημένο, και τα πάντα δε χάνονται μεμιάς.'
Ζαν-Λικ Μαριόν, Το Ερωτικό Φαινόμενο, μτφρ. Χρήστος Μαρσέλλος, εκδ. Πόλις