ΑΓΩΝΙΑ
ΓΙΝΕΤΑΙ νὰ μὲ κάνει Αὐτὴ νὰ συγχωρήσω τὶς ἀδιάκοπα συνθλιβόμενες φιλοδοξίες, - ἕνα τέλος εὐμάρειας νὰ ἐπανορθώσει τοὺς αἰῶνες τῆς ἀνέχειας, - μιὰ ἡμέρα ἐπιτυχίας νὰ μᾶς ἀποκοιμίσει πάνω στὴν ντροπὴ τῆς μοιραίας ἀνικανότητάς μας;
(Ὤ φοίνικες! διαμάντι! - Ἔρωτας, δύναμη! - πιὸ ψηλὰ ἀπ’ ὅλες τὶς χαρὲς καὶ τὶς δόξες! - μὲ ὅλους τοὺς τρόπους, παντοῦ, - δαίμονα, θεέ, - Νεότητα αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ πλάσματος: ἐγώ!)
Νὰ λατρευτοῦν ἀτυχήματα ἐπιστημονικῆς μαγείας καὶ κινήσεις κοινωνικῆς ἀδελφοσύνης σὰν προοδευτικὴ ἀποκατάσταση τῆς πρώτης εἰλικρίνειας;...
Ἀλλὰ ὁ βρυκόλακας ποὺ μᾶς κάνει εύγενικοὺς παραγγέλει νὰ διακσεδάδουμε μ’ ὅ,τι μᾶς ἀφήνει, εἰδεμὴ νὰ γίνουμε πιὸ γελοῖοι.
Νὰ κυλήσουμε στὶς πληγὲς μέσα ἀπὸ τὸν κουραστικὸ ἀέρα και τὴ θάλασσα· στὰ μαρτύρια, μέσ’ ἀπὸ τὴ σιωπὴ τῶν δολοφόνων νερῶν καὶ τοῦ ἀγέρα· στὰ βασανιστήρια ποὺ γελοῦν, μέσα στὴ βάναυσα κυματώδη σιωπή τους.
*
Η
ΟΛΑ τὰ τερατουργήματα βιάζουν τὶς βάναυσες χειρονομίες τῆς Ὀρτάνς. Ἡ μοναξιά της εῖναι ἡ ἐρωτικὴ μηχανική, ὁ κάματός της, ἡ ἐρωτικὴ δύναμική. Κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίβλεψη μιᾶς παιδικῆς ἡλικίας ὑπῆρξε, σὲ πολυάριθμες ἐποχές, ἡ φλογερὴ ὑγιεινὴ τῶν φυλῶν. Ἡ πόρτα της εἶναι ἀνοιχτὴ στὴ μιζέρια. Ἐκεῖ, ἡ ἠθικὴ τῶν σημερινῶν πλασμάτων ἀποσωματώνεται μέσα στὸ πάθος της ἤ στὴν πράξη της. - Ὤ τρομαχτικό ρίγος τῶν ἀδόκιμων ἐρώτων πάνω στὸ αἱμόφυρτο ἔδαφος καὶ μέσ’ ἀπὸ τὸ φωτοβόλο ὑδρογόνο! βρέστε τὴν Ὀρτάνς.
Αρθούρος Ρεμπό, Εκλάμψεις, μτφρ. Αλέξης Ασλάνογλου, εκδ. Ηριδανός