'Πρωταρχικὴ μελέτη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ θέλει νά ’ναι ποιητὴς εἶναι ἡ τέλεια γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἐρευνᾶ τὴν ψυχή του, τὴν ψηλαφεῖ, τὴ δοκιμάζει, τὴ μαθαίνει. Ἀπ’ τὴ στιγμὴ ποὺ τὴν ξέρει, ὀφείλει νὰ τὴν καλλιεργήσει. Φαίνεται ἁπλό. Σὲ κάθε μυαλὸ συντελεῖται μιὰ φυσικὴ ἀνάπτυξη. Τόσοι καῖ τόσοι ἐγωιστὲς αὐτοαναγορεύονται δημιουργικοί. Κάποιοι ἄλλοι ἀποδίδουν στὸν ἑαυτό τους τὴ νοητική τους έξέλιξη! - Ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ κάνεις τὴν ψυχή σου τέρας [...].
Ἐννοῶ ὅτι πρέπει νὰ εἶσαι Προφήτης, νὰ γίνεις Προφήτης.
Ὁ Ποιητὴς γίνεται Προφήτης μέσα ἀπὸ μιὰ μακρόχρονη, ἡρωικὴ καὶ λελογισμένη ἀπορύθμιση ὅλων τῶν αἰσθήσεων. Σὲ κάθε μορφὴ ἔρωτα, ὀδύνης, τρέλας - ψάχνει τὸν ἑαυτό του, ἐξαντλεῖ μέσα του ὅλα τὰ δηλητήρια, καὶ κρατάει ἀπ’ αὐτὰ μόνο τὶς πεμπτουσίες. Ἀνείπωτο μαρτύριο, ὅπου ἔχει ἀναγκη ἀπ’ ὅλη τὴν πίστη, ὅλη τὴν ὑπεράνθρωπη δύναμη, ὅπου γίνεται ἀνάμεσα σὲ ἄλλα ὁ μεγάλος ἄρρωστος, ὁ μεγάλος ἐγκληματίας, ὁ μεγάλος καταραμένος, -καὶ ὁ ὑπέρτατος Γνώστης!- γιατὶ φτάνει στὸ ἄγνωστο! Ἀφοῦ καλλιέργησε τὴν ψυχή του, εἶναι πλουσιότερος ἀπ’ τὸν ὁποιονδήποτε! Φτάνει στὸ ἄγνωστο, κι ἐκεῖ πού, τρελαμένος, θὰ κατέληγε νὰ χάσει τὴ γνώση τῶν ὁραμάτων του, τὰ ἀντικρίζει! Ἀκόμα κι ἄν κομματιαστεῖ, μὲς στὴν ἐκτίναξή του, ἀπὸ τ’ ἀνήκουστα κι ἀκατονόμαστα: θά ’ρθουν κι ἄλλοι τρομεροὶ ἐργάτες, θ’ ἀρχίσουν ἀπ’ τοὺς ορίζονες ὅπου ἐκεῖνος θα ’χει βυθιστεῖ!'
από επιστολή του Αρθούρου Ρεμπό στον Πολ Ντεμενί, Ένα Ποίημα & Πέντε Επιστολές, μτφρ. Στρατής Πασχάλης, εκδ. Γαβριηλίδης