'[...] ενώ ο Λάβκραφτ καταφεύγει στο φανταστικό επειδή απεχθάνεται την πραγματική ζωή, ο Ουελμπέκ εμμένει στην πραγματική ζωή (ακόμα και όταν την αφηγείται αναδρομικά από το μέλλον) αλλά παράλληλα, με το χτίσιμο κάποιον συγκεκριμένων χαρακτήρων του, εξαντλεί κάθε τύπο μισανθρωπίας και μισαλλοδοξίας. Βέβαια, εκεί που στον Λάβκραφτ ακούγεται μια οιμωγή τρόμου του τύπου «τι φρίκη, αυτό μας άξιζε να πάθουμε!», στον Ουελμπέκ έχουμε ένα αποστεγνωμένο και στωικό μειδίαμα του τύπου «είναι όλα τόσο προβλέψιμα...» Εικάζουμε πάντως πως η παρακάτω φράση του Ουελμπέκ για τον Λάβκραφτ μπορεί να ισχύει και για τον ίδιον:
Σε όλη του τη ζωή θα κρατήσει απέναντι στην ανθρωπότητα μια τυπικά αριστοκρατική περιφρόνηση, η οποία θα συμβαδίζει με μια υπέρτατη αβρότητα απέναντι στο μεμονωμένο άτομο. [...]
«Οι συγγραφείς του φανταστικού είναι γενικά αντιδραστικοί, για τον απλούστατο λόγο ότι έχουν μια ιδιάζουσα, μι επαγγελμαγτική, θα λέγαμε, συνείδηση της ύπαρξης του Κακού», σημειώνει ο Ουελμπέκ. Όχι μόνο οι συγγραφείς του φανταστικού, θα προσθέταμε, αλλά και οι συγγραφείς του πραγματικού, όπως ο Ουελμπέκ, που χτίζει αρκετούς χαρακτήρες με συντηρητικές απόψεις, επηρεασμένος από ένα υβρίδιου άθεου γνωστικισμού (ο κόσμος, εξωτερικός και εσωτερικός, είναι δημιούργημα κάποια ακατονόναστης διαβολικής, αλλά εμμενούς, δύναμης) και μηδενισμού (ο κόσμος δεν έχει κανένα εγγενές νόημα, οπότε όλα επιτρέπονται).
Οι αισθηματικές ιστορίες δεν είχαν πια καμιά πέραση. Η αγνότητα, η παρθενία, η πίστη, η κοσμιότητα προκαλούσαν πλέον θυμηδία. η αξία ενός ανθρώπινου πλάσματος μετριέται σήμερα με την οικονομική του αποδοτικότητα και τη σεξουαλική του ικανότητα: αυτά τα δύο ακριβώς που μισούσε ολόψυχα ο Λάβκραφτ. [...]
Ο Ουελμπέκ θα αναλάβει να ανατάμει το μεταμοντέρνο «Κακό», ιδίως στη μορφή του έρωτα και των εμπορευματοποιημένων και καταναλώσιμων διαστροφών του. Κι αφού το ανθρώπινο γένος έχει φτάσει στο σημείο να εμπορευματοποιήσει ακόμα και τον Έρωτα, τότε ίσως αξίζει πράγματι να αφανιστεί.'
Γιώργος Λαμπράκος, από το δοκίμιο 'Το Τέλος του Έρωτα στο Έργο του Μισέλ Ουελμπέκ' από το Μεταμοντέρνος Έρως: Η Ερωτική Επιθυμία στη Σύγχρονη Τέχνη (μαζί με τους Μαρία Γιαγιάννου και Δημήτρη Νάκο), εκδ. Γαβριηλίδης