'Το μόνο που έχουμε αληθινά δικό μας είναι τα όνειρά μας και οι μνήμες μας. Αυτά που κάναμε και αυτά που θέλουμε να κάνουμε, αυτά που νιώσαμε και καταλάβαμε και αυτά που θέλουμε να νιώσουμε και να καταλάβουμε. Η υφή του κόσμου αποτελείται από όνειρα και μνήμη, γιατί ο άνθρωπος αποτελείται από όνειρα και μνήμη.'
Παντελής Γιαννουλάκης, Ονειροπόλος, εκδ. Άγνωστο
'Εγώ εκείνη τη θλιμμένη εποχή, ονειροπολώντας είδα τις ευλογίες του Θεού ν’ απλώνονται γύρω μου σαν θάλασσα. Έτσι, καθώς οι μέρες φτερούγισαν κι έφυγαν και πέρασαν χρόνια, ήπια τόσο πολύ από την πλημμυρισμένη ψυχή της Φύσης, που οι σκέψεις μου ποτίστηκαν από το συναίσθημα. Μόνο τότε αισθάνθηκα μέσα μου πληρότητα, όταν, με ανείπωτη μακαριότητα, ένιωσα την αίσθηση της Ύπαρξης να απλώνεται πάνω απ’ όλα αυτά που κινούνται και πάνω απ’ όλα εκείνα που φαίνονται ακίνητα, να απλώνεται και πάνω απ’ όλα εκείνα που είναι χαμένα, πέρα από εκεί που φτάνει η σκέψη και η ανθρώπινη γνώση, όλα εκείνα που είναι αόρατα για το ανθρώπινο μάτι, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ζουν μες στην καρδιά...'
Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, Prellude
Υπόλοιπα
Μέσα μου αντηχεί του ωκεανού το μουγκρητό.
Το κρασί του ακρωτηρίου της ελπίδας.
Ήρωες από βαρεμάρα.
Εσύ ξαπλωμένη πλάι μου σαν βιολοντσέλο
Σαν γυναίκα ή
Βράχος στη θάλασσα.
Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα.
*
Η ποίησή μου
1.
Η ποίησή μου
Καίγεται σ’ όλες τις φωτιές του κόσμου
Εισιτήριο
Η καρδιά μου
Με τις φλόγες απ’ όλες τις καρδιές του κόσμου
Οι ρυθμοί των μέσων
Παραλλήλων
Γράφω μέσα απ’ το στομάχι μου
Κάθε τι ανοιχτό
Μισόκλειστο
Με τις γραμμές που έχουν πάνω οι παλάμες μου
Η οσφυαλγία του χρόνου
Όλα αυτά συμβαίνουν
Για να μην ξαναμιλήσω
Κάπως παράταιρο
Να μιλάς
Κάπως.
Άσε με.
2.
1η Ιουλίου του 2009 2:21
Βγάζω τη νύχτα με vin de liquer
Και κάνω μια νέα αρχή να πάψει
Όπως αλλάζει κανείς το χαρτί της τουαλέτας που τελείωσε
Είμαι ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται
Και έχει δεύτερο πρόσωπο μονάχα
Στο πρώτο την άναψα ένα πρωί
Που ήθελε να μου κάνει κουμάντο με το ζόρι
Μα πήνε μήνες από τότε
Κι ούτε φωνή ούτε ακρόαση
Και μπήκε ο Ιούλης
Μετράω τα λεφτά μου: δεν βγάζω ούτε τον μήνα
Μα είναι ακριβώς όσα χρειάζομαι
Για το αδικαίωτο ταξίδι της ζωή μου
Ολα όσα λέω
Παίρνουν μακριά τις λέξεις
Και τις βιάζουν.
Γιάννης Λειβαδάς, ΑΤΗ: Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009, εκδ. Κέδρος
'Ενώ ζούσα μέσα σ’ ατέλειωτα λυκόφωτα, ονειρευόμουν και καρτερούσα, μόλο που κι εγώ δεν ήξερα τι περίμενα. Και κάποτε, στη ζοφερή εκείνη μοναξιά, η λαχτάρα μου για το φως έγινε τόσο αφόρητη που δε μ’ άφηνε πια να ησυχάσω, και σήκωνα ικετευτικά τα χέρια προς το μοναδικό μαύρο ερειπωμένο πύργο που ορθωνόταν πέρα από τις κορφές των δέντρων προς τον άγνωστο εξωτερικό ουρανό.'
Χ. Φ. Λάβκραφτ, 'Ο Παρείσακτος', Το Κάλεσμα του Κθούλου και Άλλες Ιστορίες, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7
