'Οι πορνογράφοι είναι εχθροί των γυναικών μόνο και μόνο επειδή η σύγχρονη άποψη που έχουμε για την πορνογραφία δεν περικλείει την πιθανότητα της αλλαγής – λες και είμαστε σκλάβοι της ιστορίας κι όχι δημιουργοί της, λες και οι ερωτικές σχέσεις δεν αποτελούν αναγκαστικά μια έκφραση των κοινωνικών σχέσεων, λες και το σεξ αυτό καθαυτό είναι ένας εξωτερικός παράγων, εξίσου αμετάβλητος με τον καιρό, ο οποίος προξενεί την ανθρώπινη συνήθεια, αλλά δεν αποτελεί ποτέ μέρος της.'
'Η ιδέα της οικουμενικότητας της ανθρώπινης εμπειρίας είναι μια απάτη, που σκοπό έχει να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας, ενώ η ιδέα της οικουμενικότητας της γυναικείας εμπειρίας είναι μια έξυπνη τέτοια απάτη.
Η πορνογραφία, όπως και ο γάμος και τα ρομαντικά μυθιστορήματα, συμβάλλει στη διαδικασία της πλαστής οικουμενικοποίησης. Οι ακρότητές της ανήκουν σ’ εκείνη τη διαχρονική, αχαρτογράφητη περιοχή έξω από την ιστορία, έξω από τη γεωγραφία, όπου γεννιέται η φασιστική τέχνη.
Παρ’ όλ’ αυτά, δεν υφίσταται ζήτημα αισθητικής στην πορνογραφία. Ποτέ δεν μπορεί να γίνει αυτή τέχνη για χάρη της τέχνης. Είναι πάντοτε τέχνη, που θέλει πολλή δουλειά.'
'Η τέχνη που υφίσταται για τον εαυτό της και μόνο, είναι μια τέχνη στο τελευταίο στάδιο της ανικανότητας. Αν κανένας - συμπεριλαμβανομένου και του καλλιτέχνη - δεν αναγνωρίζει την τέχνη ως μέσο εκμάθησης κόσμου, τότε η τέχνη υποβιβάζεται σ’ ένα είδος θορυβώδους χώρου του νου και της επιπολαιότητας του καλλιτέχνη, ενώ η απουσία οποιουδήποτε συσχετισμού της με την πραγματική ζωή γίνεται μέρος και κομμάτι της ίδιας της τέχνης. Παρ’ όλα αυτά, η πορνογραφία διατηρεί αυτό το κοινό σημείο με όλη την υπόλοιπη λογοτεχνία: μετατρέπει τη σάρκα σε λόγο. Αυτή είναι η αληθινή μεταμόρφωση που επιτελεί το κείμενο πάνω στη φιλήδονη φαντασία.'
'[...] η πορνογραφία ενισχύει τις πλαστές καθολικές έννοιες των ερωτικών αρχετύπων, επειδή αρνείται ή δεν διαθέτει τον απαραίτητο χρόνο ή χώρο ή αγνοεί – εξαιτίας της υποβόσκουσας ιδεολογίας του – το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει χώρα η σεξουαλική δραστηριότητα και το οποίο μεταβάλλει την ίδια τη φύση αυτής της δραστηριότητας. Συνεπώς, η πορνογραφία πρέπει πάντοτε να διαπνέεται από την ψευδή απλοϊκότητα του παραμυθιού: η αφηρημένη ιδέα της σάρκας συνεπάγεται τη σύγχυση της σάρκας. Καθώς υποβιβάζει τους ήρωες του ερωτικού δράματος σε λειτουργικά όργανα, η επιδίωξη της ηδονής γίνεται από μόνη της μια μεταφυσική αναζήτηση. Ο πορνογράφος γίνεται άθελά του ένας μεταφυσικός, όταν δηλώνει ότι η τριβή του πέους στην οπή είναι το σπουδαιότερο ζήτημα του κόσμου, για χάρη του οποίου ο κόσμος αξίζει να καταποντιστεί – και καθώς το δηλώνει, ο κόσμος εξαφανίζεται.'
'Όταν η πορνογραφία εγκαταλείπει την ιδιότητα της υπαρξιακής μοναξιάς που τη χαρακτηρίζει και, μετακινούμενη από την κακόγουστη περιοχή της άχρονης και αχαρτογράφητης φαντασίωσης, εισβάλλει στον πραγματικό κόσμο, τότε χάνει την ασφαλιστική της δικλείδα. Αρχίζει να σχολιάζει αληθινές σχέσεις στον αληθινό κόσμο. Κατά συνέπεια, όσο η πορνογραφία υιοθετεί μεθόδους της πραγματικής λογοτεχνίας, της πραγματικής τέχνης, τόσο πιο ανατρεπτική μπορεί να είναι και τόσο περισσότερο μπορεί να επηρεάσει τις αντιλήψεις που έχει ο αναγνώστης για τον κόσμο, Το κείμενο που μέχρι τώρα προσφερόταν απαλά-απαλά, με το πέπλο του ονείρου, θα συγκεντρώσει ξαφνικά τις δυνάμεις του και θα τον εξορίσει στην αγωνία της πραγματικότητας.'
'Ο ηθικός πορνογράφος θα ήταν ένας καλλιτέχνης που θα χρησιμοποιούσε το πορνογραφικό υλικό ως μέρος της αποδοχής της λογικής ενός κόσμου πλήρους σεξουαλικής ελευθεριότητας και για τα δύο φύλα και που θα πρόβαλε ένα μοντέλο του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε να λειτουργεί ένας τέτοιος κόσμος. Ο ηθικός πορνογράφος θα χρησιμοποιούσε, ίσως, την πορνογραφία σαν μια κριτική των παρόντων σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα. Καθήκον του θα ήταν η απόλυτη απομυθοποίηση της σάρκας και η αποκάλυψη που θα επακολουθούσε – μέσα από τις απεριόριστες διαβαθμίσεις της ερωτικής πράξης – των αληθινών σχέσεων του ανθρώπινου είδους. Ένας τέτοιος πορνογράφος δεν θα ήταν εχθρός των γυναικών, ίσως επειδή θα άρχιζε να διεισδύσει στον πυρήνα της περιφρόνησης για το γυναικείο φύλο που διαστρεβλώνει την κουλτούρα μας, την ίδια στιγμή που, περιγράφοντάς τον, θα εισέβαλε στο βασίλειο της γνήσια χυδαιότητας.'
'Ο πορνογράφος που κάνει συνειδητά χρήση της προπαγάνδας, που χρησιμοποιεί το ‘πιασάρικο’ πορνογραφικό υλικό για να εκφράσει μια άποψη του κόσμου η οποία υπερβαίνει αυτού του είδους την αθωότητα, θα βρεθεί πολύ σύντομα σε βαθιά, πολιτικά νερά, αφού θα ανακαλύψει ότι περιγράφει τις αληθινές συνθήκες του κόσμου μέσω ερωτικών συνευρέσεων ή ότι η αληθινή φύση αυτών των συνευρέσεων διαφωτίζει από μόνη της τον κόσμο: ο κόσμος μετατρέπεται σ’ έναν γιγάντιο οίκο ανοχής – ο τομέας εκείνος της ζωής μας στον οποίο θεωρούσαμε ότι έχουμε κατακτήσει τη μεγαλύτερη ελευθερία, φαίνεται ξαφνικά ως ο πλέον τυποκρατικά περιορισμένος.'
'Τα μαστιγώματα, τα ραντίσματα, τα τρυπήματα της ερωτικής βίας, αφυπνίζουν τη μνήμη του κοινωνικού μύθου της γυναικείας πληγής, της ματωμένης ουλής που είναι το απομεινάρι του ευνουχισμού της γυναίκας. Πρόκειται για έναν υπερβατικό μύθο, εξίσου χαραγμένο στην καρδιά του Δυτικού πολιτισμού με αυτόν του Οιδίποδα, με τον οποίο και σχετίζεται στην περίπλοκη διαλεκτική φαντασίας και πραγματικότητας που δημιουργεί τον πολιτισμό. Ο θηλυκός ευνουχισμός είναι ένα φανταστικό γεγονός που έχει εμποτίσει όλο το φάσμα της συμπεριφοράς των ανδρών προς τις γυναίκες αλλά και τη δική μας στάση προς τους εαυτούς μας – ένα γεγονός που μεταμορφώνει τις γυναίκες από ανθρώπινα όντα σε τραυματισμένα ζώα, τα οποία γεννήθηκαν για να αιμορραγούν.
Είναι μεγάλη ντροπή να απαγορεύουμε αυτές τις αιματοχυσίες στην τέχνη, ενώ τις επιτρέπουμε στη ζωή – γιατί οι κακοποιήσεις, οι βιασμοί και οι τραυματισμοί λαμβάνουν χώρα σε ιδιωτικούς χώρους όπου δεν μπορεί να υπεισέλθει η επίσημη λογοκρισία. Και οι ανομολόγητοι ψυχολογικοί ακρωτηριασμοί που πραγματοποιούνται στο όνομα της αγάπης, κατ’ ιδίαν λαμβάνουν χώρα.'
Άντζελα Κάρτερ, Η Σαδική Γυναίκα: Μια Άσκηση στην Ίστορία του Πολιτισμού, μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, εκδ. Χατζηνικολή