'Οἱ δὲ κατύπερθε Κρηστωναίων ποιεῦσι τοιάδε. Ἔχει γυναῖκας ἕκαστος πολλάς· ἐπεὰν ὦν τις αὐτῶν ἀποθάνῃ, κρίσις γίνεται μεγάλη τῶν γυναικῶν καὶ φίλων σπουδαὶ ἰσχυραὶ περὶ τοῦδε, ἥτις αὐτέων ἐφιλέετο μάλιστα ὑπὸ τοῦ ἀνδρός· ἣ δ᾽ ἂν κριθῇ καὶ τιμηθῇ, ἐγκωμιασθεῖσα ὑπό τε ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν σφάζεται ἐς τὸν τάφον ὑπὸ τοῦ οἰκηιοτάτου ἑωυτῆς, σφαχθεῖσα δὲ συνθάπτεται τῷ ἀνδρί· αἱ δὲ ἄλλαι συμφορὴν μεγάλην ποιεῦνται· ὄνειδος γάρ σφι τοῦτο μέγιστον γίνεται.
Τῶν δὲ δὴ ἄλλων Θρηίκων ἐστὶ ὅδε νόμος· πωλεῦσι τὰ τέκνα ἐπ᾽ ἐξαγωγῇ. Τὰς δὲ παρθένους οὐ φυλάσσουσι, ἀλλ᾽ ἐῶσι τοῖσι αὐταὶ βούλονται ἀνδράσι μίσγεσθαι, τὰς δὲ γυναῖκας ἰσχυρῶς φυλάσσουσι· καὶ ὠνέονται τὰς γυναῖκας παρὰ τῶν γονέων χρημάτων μεγάλων. Καὶ τὸ μὲν ἐστίχθαι εὐγενὲς κέκριται, τὸ δὲ ἄστικτον ἀγεννές· ἀργὸν εἶναι κάλλιστον, γῆς δὲ ἐργάτην ἀτιμότατον· τὸ ζώειν ἀπὸ πολέμου καὶ ληιστύος κάλλιστον. Οὗτοι μὲν σφέων οἱ ἐπιφανέστατοι νόμοι εἰσί.'
*
'Οι Θρακιώτες, πάλι, που ζουν πέρα από την Κρηστωνία έχουν το έθιμο να παντρεύονται πολλές γυναίκες· όταν πεθαίνει κάποιος, οι γυναίκες του αρχίζουν μια σκληρή αναμέτρηση, στην οποία παίζουν αποφασιστικό ρόλο οι φίλοι του, για ν’ αποφασίσουν ποια αγαπούσε περισσότερο ο νεκρός. Αυτή που κερδίζει τελικά τη διάκριση επαινείται θερμά από άνδρες και γυναίκες, για να σφαχτεί από τον κοντινότερο συγγενή της πάνω στον τάφο και να ταφεί δίπλα στον άνδρα της. Οι γυναίκες που δεν επιλέχτηκαν, είναι ντροπιασμένες και θρηνούν ανάλογα.
Οι υπόλοιποι Θράκες εμπορεύονται τα ίδια τους τα παιδιά· δεν ασκούν κανέναν έλεγχο στις κόρες τους, που είναι ελεύθερες να έχουν σχέσεις με όποιον θέλουν· τις γυναίκες τους, αντίθετα, τις παρακολουθούν με μεγάλη αυστηρότητα. Τα στικτά σήματα [τατουάζ] είναι σημάδι ευγενικής καταγωγής, ενώ αν δεν υπάρχουν είναι δείγμα ταπεινής· σέβονται περισσότερο τους αργόσχολους άνδρες, ενώ οι αγρότες θεωρούνται ανάξιοι λόγου. Οι πιο αξιοπρεπείς πηγές εσόδων είναι ο πόλεμος και οι λεηλασίες. Αυτά για τα πιο αξιοσημείωτα έθιμά τους.'
Ηρόδοτος, Ιστορία 5: Τερψιχόρη, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος