'Όσο περισσότερο προχωρώ, τόσο περισσότερο βλέπω να ελαττώνονται οι πιθανότητές να σέρνομαι από τη μία μέρα στην άλλη. Για να πω την αλήθεια, αυτό συνέβαινε πάντα: δεν έζησα μες στο πιθανό, αλλά μέσα στο αλλόκοτο. Η μνήμη μου σωριάζει βυθισμένους ορίζοντες.'
'Όταν έχεις καταλάβει ότι δεν υπάρχει τίποτε, ότι τα πράγματα δεν αξίζουν καν την κατάσταση των φαινομένων, δεν έχεις ανάγκη πλέον να σωθείς, έχεις σωθεί και είσαι για πάντα δυστυχής.'
'Το μέλλον, αυτό το βάραθρο, με τρομάζει σε τέτοιο βαθμό ώστε θα προτιμούσα να το έβλεπα να εξαφανίζεται. Και αυτό και την έννοια του μέλλοντος. Γιατί στο βάθος αυτή με τρομάζει και με εμποδίζει να γεύομαι το παρόν, περισσότερο κι από το γλίστρημα στην άβυσσο που κρύβει. Ο νους μου κλονίζεται μπροστά σε όλα όσα συμβαίνουν, μπροστά σε όσα όλα πρέπει να συμβούν. Δεν είναι τόσο αυτό που με περιμένει όσο η ίδια η αναμονή, το επικείμενο αυτό καθαυτό με κατατρώει και με τρομάζει. Για να ξαναβρώ κάποια ηρεμία, μου χρειάζεται να γαντζωθώ σε ένα χρόνο χωρίς αύριο, σε έναν καρατομημένο χρόνο.'
'Σου ζητούν πράξεις, αποδείξεις, έργα, και το μόνο που μπορείς να δώσεις είναι δάκρυα μετασχηματισμένα.'
'Τη νύχτα που θα αποφασίσω ότι τα όνειρά μας δεν είχαν καμία σχέση με τη βαθύτερη ζωή μας και ότι προέρχοντας από τη χαμηλού επιπέδου λογοτεχνία, την ίδια νύχτα θα κοιμηθώ μόνο και μόνο για να παρευρεθώ στην παρέλαση των πιο παλιών και πιο κρυφών μου τρόμων.'
'Η τρέλα είναι ίσως μια λύπη που δεν εξελίσσεται άλλο.'
'Κλείνω τα μάτια, ξαπλωμένος. Σχηματίζεται ένα βάραθρο, σαν ένα πηγάδι που αναζητώντας νερό θα τρυπούσε το έδαφος με μια σχεδόν ιλιγγιώδη ταχύτητα. Παρασυρμένος σ’ αυτή τη φρενίτιδα, σ’ αυτό το κενό που αναγεννάει συνέχεια τον εαυτό του, ταυτίζομαι με την αρχή της γενεαλογίας της αβύσσου και, τι ανέλπιστη ευτυχία, βρίσκομαι έτσι μια απασχόληση και μάλιστα ένα σκοπό.'
'Κάθε ύπαρξη είναι ένας καταστραμμένος ύμνος.'
'Οι απωθημένες προσευχές εκρήγνυνται σε σαρκασμούς.'
'Αντίθετα με την τρέχουσα άποψη, οι οδύνες μας δένουν, μας καθηλώνουν στη ζωή: είναι οι οδύνες μας, κολακευόμαστε ότι μπορούμε να τις αντέξουμε, αποτελούν αποδείξεις για την ποιότητα της ύπαρξής μας και όχι φόβητρα. Και είναι τόσο πικρή η περηφάνια της οδύνης που ξεπερνιέται μόνο από όποιον έχει υποφέρει.'
'Βρισκόμαστε όλοι στον πάτο μιας κόλασης που κάθε της στιγμή είναι κι ένα θαύμα.'
Εμίλ Σιοράν, Ο Κακός Δημιουργός, μτφρ. Θανάσης Χατζόπουλος, εκδ. Εξάντας