Ο κόσμος καθαυτός δεν είναι λογικός. Ωστόσο, αυτό που συνιστά το παράλογο είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στο ανορθολογικό και τη σφοδρή επιθυμία για σαφήνεια, που η επίκλησή της ηχεί ως τα μύχια του ανθρώπου. Το παράλογο αφορά εξίσου στον άνθρωπο και στον κόσμο. Αποτελεί, προς το παρόν, το μοναδικό σημείο συνάντησής τους.
*
Την έννοια της ελευθερίας την αντιλαμβάνομαι όπως ο φυλακισμένος ή όπως το σύγχρονο άτομο μέσα στους κόλπους του Κράτους. Η μόνη ελευθερία που γνωρίζω είναι εκείνη του πνεύματος και της πράξης. Συνεπώς, αν το παράλογο εκμηδενίζει όλες μου τις ευκαιρίες για αιώνια ελευθερία, εξωθεί και ξεσηκώνει την ελευθερία μου για δράση.
*
Να λοιπόν ο κόσμος της φαντασίας· κόσμος διορθωμένος από την παρέμβαση του καλλιτέχνη· ένας κόσμος όπου ο πόνος —αν το θελήσει ο καλλιτέχνης— μπορεί να τον ακολουθεί ως το θάνατο, με πάθη πάντα ζωντανά, και υπάρξεις παρούσες διαρκώς η μια για την άλλη, παραδομένες στις εμμονές τους. Ο άνθρωπος δίνει τελικά στον εαυτό του τη μορφή και το μέτρο της γαλήνης που κυνηγάει μάταια στην υπαρξιακή του κατάσταση.
Αλμπέρ Καμί, Αλμπέρ Καμύ: Επιλογή από το Έργο του, μτφρ. Ελένη Ποταμιάνου, εκδ. Στιγμή