Τὸ ὐπερβολικό διάβασμα ἔχει μιὰ βλαβερὴ συνέπεια: φθείρει τὴν ἔννοια τῶν λέξεων· οἱ σκέψεις ἐκφράζονται πιὰ μόνο κατὰ προσέγγιση. Ἠ ἔκφραση μιᾶς ἰδέας μοιάζει σὰν ξεχειλωμένο ροῦχο.
*
Ὅταν φέρνω στὴ σκέψη μου ἕναν σημαντικὸ ἄνθρωπο ποὺ εἶναι ὅμως κακός, συλλογίζομαι πάντα πὼς εἶναι ἴσως ὁ δήμιος τῆς ψυχῆς του, καὶ πὼς τῆς ἐπιβάλλει μιὰ τιμωρία ποὺ κανένας ἄλλος δὲν μπορεῖ οὔτε καὶ πρέπει νὰ τὴν ὁρίσει.
*
[...] Ντροπὴ ποὺ οἱ περισσότερες λέξεις μας εἶναι ἐργαλεῖα ποὺ τὰ κακομεταχειρίστηκαν στὸ παρελθὸν καὶ ποὺ συχνὰ ἔχουν ἀκόμα τὴ μυρουδιὰ τῆς λίγδας μὲ τὴν ὁποία τὶς μαγάρισαν οἱ προηγούμενοι ἰδιοκτῆτες. Θέλω νὰ δουλέψω μὲ λέξεις καινούργιες, ἤ άλλιῶς [...] νὰ μὴν ξαναμιλήσω ποτὲ πιὰ παρὰ μόνο στὸν ἑαυτό μου γιὰ πάντα.
*
Τὰ κοριτσάκια παίζουν ἕνα παιχνίδι ποὺ συνίσταται στὸ νὰ στροβολίζονται πολὺ γρήγορα τινάζοντας τὰ φουστάνια τους στὸν ἀέρα καὶ ὕστερα νὰ κάθονται ἐλαφροπατώντας στὶς φτέρνες· κι ὅλα αὐτὰ τὰ καμώματα γίνονται μὲ τὸ σκοπὸ νὰ φυλακίσουν κάτω ἀπὸ τὰ μισοφόρια τους λίγο ἀέρα ποὺ ξεφεύγει πάλι ἀμέσως. Τὸ νὰ καμαρώνουν ποὺ δὲν πιάνουν τίποτα, εἶναι πολὺ συχνὰ ἡ σπουδαία ἀσχολία τους, ἀκόμη καὶ πολὺ συχνὰ ἡ σπουδαία ἀσχολία τους, ἀκόμη καὶ σὲ πιὸ μεγάλη ἡλικία ― καὶ μεταχειρίζονται ἀκριβώς τὰ ἴδια δίχτυα.
*
Εἶδα συχνὰ κουροῦνες νὰ κάθονται πάνω στὴ ράχη τῶν χοίρων, ἐκεῖ ὅπου κυλιοῦνται, καὶ νὰ τοὺς περιμένουν πότε θὰ ξεσκάψουν κανένα σκουλήκι, γιὰ νὰ τ’ ἀρπάξουν στὰ πεταχτὰ καὶ νὰ ξαναγυρίσουν στὴν προηγούμενη θέση τους. Τί ὑπέροχο σύμβολο τοῦ ἐρανιστῆ ποὺ ψάχνει καὶ τοῦ πονηροῦ συγγραφέα ὁ ὁποῖος, δίχως μεγάλη προσπάθεια, κατασκευάζει τὸ δικό του μέλι!
Γκέοργκ Κρίστοφ Λίχτενμπεργκ, Πιπέρι και Σπασμένες Γραμμές, μτφρ. Ε. Χ. Γονατάς, εκδ. Στιγμή