'Στὸν τάφο του, ποὺ ἔγινε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες του, ζήτησε νὰ χαράξουν τοὺς ἑξῆς στίχους:
Ρόδο, ὦ καθαρὴ ἀντινομία, ἀπόλαυση
Τοῦ κανενὸς ὁ ὕπνος νά ’σαι κάτω ἀπὸ τόσα
Βλέφαρα
Σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του, τὸ τριαντάφυλλο, ποὺ τόσους πόνους τοῦ προκάλεσε μὲ τ’ ἀγκάθια του, ὑπῆρξε ἀντικείμενο γοητείας, μαγείας, εὐφροσύνης, ἐνθουσιασμοῦ, ὀνειροπόλησης καὶ κατάνυξης. Στὸ σύντομο αὐτὸ ποίημα, μετατρέπεται σὲ μιὰ ἀλληγορία τοῦ «καθαροῦ», δηλαδὴ τοῦ «συμφιλιωμένου». Ἐπιπλέον ἐμφανίζεται καὶ ὡς πλησμονὴ τοῦ τίποτα («τοῦ κανενὸς ὁ ὕπνος»), ποὺ μετατρέπεται στὸ συμβολικὸ ἄνθος τοῦ παγκόσμιου πνεύματος. Εἶναι ὅμως παράλληλα καὶ τὸ κρυπτογραφικὸ σημείωμα γιὰ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν οὐσία τοῦ νεκροῦ ποιητῆ.
Τὰ βλέφαρα ἔχουν διπλὴ σημασία: ἀναφέρονται στὸ συγκεκριμένο τμῆμα τοῦ ματιοῦ (Lider), ἀλλὰ καὶ στὰ τραγούδια (Lieder) τοῦ τραγουδοποιοῦ ποὺ κείτεται μέσα στὸν τάφο. Πίσω ἀπ’ αὐτά, πίσω ἀπὸ τὴν ἐκτυφλωτική, αἰώνια μοσχοβολούσα ἄνθηση τοῦ ἔργου του, ὁ ἴδιος, ποὺ εἶναι καὶ ὁ συγγραφέας αύτοῦ τοῦ κειμένου, ἐξαφανίζεται ὡς ἕνα τίποτα - ἕνας ὕπνος ποὺ κανεὶς δὲν κοιμᾶται.'
Αλέξανδρος Ίσαρης, Κάτω από Τόσα Βλέφαρα, εκδ. Ίκαρος