'Το όνομα αυτής της ένωσης είναι «αγάπη», «αληθινή αγάπη». Μια θρησκεία με Θεό το αγαπημένο πρόσωπο που η πνοή της εκπορεύεται από την αφοσίωση και το πάθος. Γι’ αυτήν την πίστη και οι μεγαλύτερες ακόμα θυσίες συμβαίνουν ωσάν να επρόκειτο για χαριτωμένες απολαύσεις.'
από επιστολή του Βίκτορος Ουγκό προς την Αντέλ Φουσέρ το 1821
*
'Τις γυναίκες που κυλιούνται μ’ όποιον να ’ναι στις άκρες των καλντεριμιών και τα αμούστακα αγόρια που εξαγοράζονται συχνά από ευγενείς κυρίους, «τσούλες» και «διεφθαρμένους» τους αποκαλούμε έχοντας για κριτίριο τη μικρή ποσότητα πόνου που δαπανούν και τη μεγάλη ποσότητα ευκολίας στα δοσίματα και τα παρσίματά τους. Μα αντίθετα με τα όσα διέπουν της σάρκας τα παιχνίδια, στην αγάπη, όσο περισσότερο σπαταλά κανείς τον εαυτό του τόσο πιο άξιος γίνεται.'
από επιστολή του Ντιντερό στη Σοφί Βολάν το Μάρτιο του 1761
*
'Είθε αυτή να είναι η μοναδική στιγμή υποτέλειας ενός βασιλιά. Να περιποιείται τις πολύτιμες τρίχες της αγαπημένης του κυρίας.'
από επιστολή του Ερρίκου του Δ' προς τη Γκαμπριέλ ντ’ Εστρέ
*
'Να μιμείσαι τις γυναίκες εξήντα ετών θέλω, όσο κι αν απέχεις από αυτή την ηλικία. Αν ήσουνα σωστή, εγώ θα έπρεπε να είμαι το μοναδικό άτομο του οποίου η νηφαλιότητα θα ήταν αυτοσκοπός σου. Κι ο μόνος τρόπος για να είμαι εγώ καλά μαζί σου είναι να δείχνεις διαγωγή απόλυτης ευπρέπειας και τέλειας σεμνότητας. Η συναισθηματική αστάθεια, η φυγή και η απιστία αφυπνίζουνε, λένε, το σύζυγο ή και τον εραστή. Το δέχομαι. Ισχύει αυτό. Εφόσον αυτός είναι από μόνος του διεφθαρμένος και έκφυλος. Όμως η δική μου ψυχή δεν φέρει τέτοια άθλια παρακαταθήκη. Και μόνο η ιδέα ότι μια γυναίκα ενόσω ήταν στην αγκαλιά μου σκεφτόταν κάποιον άλλο άντρα με έκανε να ανατριχιάζω από απέχθεια και πάντα αρνιόμουν να ξανασυναντήσω κάποια για την οποία είχα πλέον αμυδρά την υποψία ότι θα μπορούσε νοερώς να με έχει εξαπατήσει. Αααχ! Κι ήταν τόσο ρομαντικό, τόσο ευχάριστο να ονειρεύομαι γηρατειά χουχουλιάρικα στον κόρφο μιας πιστής συζύγου. Κάποιας που δε θα διέθετε τα κότσια να με απογοητεύσει.'
από επιστολή του Μαρκήσιου Ντε Σαντ στη σύζυγό του
*
'Λατρεύω τους ελάχιστους φίλους που μου έχουν απομείνει και πάνω απ’ όλους κι απ’ όλα νοιάζομαι για τη συμβία μου, της οποίας η ευτυχία αποτελεί τον ύψιστο σκοπό μου. Για χάρη της γυναίκας αυτής είμαι διατεθειμένος να προβώ σε θυσίες.'
από προσωπική επιστολή-έκθεση του Μαρκήσιου Ντε Σαντ στον υπεύθυνο του ιδρύματος στο οποίο ήταν έγκλειστος, 28 Νοεμβρίου 1783
Ερωτικές Επιστολές, μτφρ. Τζένη Κωστοπούλου, εκδ. Ποντίκι
'Το έγκλημα, τη γεύση του οποίου το ανθρώπινο ζώο άντλησε μέσα από την κοιλιά της μάνας του, είναι πρωτογενώς φυσικό. Η αρετή αντίθετα είναι τεχνητή, υπερφυσική, γιατί χρειάστηκαν σε κάθε εποχή και σε κάθε έθνος θεοί και προφήτες για να την διδάξουν στην ζωώδη ανθρωπότητα και ο άνθρωπος μόνος του δεν θα είχε σταθεί ικανός να την ανακαλύψει. Το κακό γίνεται χωρίς προσπάθεια, φυσικά, μοιραία. Το καλό είναι πάντα ένα προϊόν τέχνης.'
Σαρλ Μποντλέρ, 'Ο Ζωγράφος της Μοντέρνας Ζωής' από το Αποφθέγματα Παρηγοριάς για τον Έρωτα. Ο Ζωγράφος της Μοντέρνας Ζωής, μτφρ. Στέργιος Βαρβαρούσης, εκδ. Ερατώ
'-«Δεν καταλάβαινε ότι είσαι μοναχικός τύπος. Οι άντρες έχουν διαφορετική ιδιοσυγκρασία.»
-«Δε σκεφτόταν ποτέ τη δική μου. Όπως σου είπα, αν δεν κουνιόταν ή δε στρυφογύριζε χορεύοντας, δεν πίστευε πως συμβαίνει κάτι. Οτιδήποτε άλλο την έκανε να βαριέται. Ω, με πλήτει αυτό ή με πλήτει εκείνο. Βαριέμαι να παίρνω πρωινό μαζί σου. Βαριέμαι να σε βλέπω να γράφεις. Χρειάζομαι προκλήσεις.»
-«Δε μου φαίνεται τελείως λάθος.»
-«Προφανώς όχι. Αλλά ξέρεις, μονάχα οι βαρετοί άνθρωποι βαριούνται. Πρέπει να κεντρίζουν διαρκώς τον εαυτό τους για να νιώσουν ζωντανοί.»'
Τσαρλς Μπουκόβσκι, 'Ο Λευκός Σκύλος', Πόλη των Αγγέλων, μτφρ. Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, εκδ. Απόπειρα
'Victim of Changes' [album: Sad Wings of Destiny (1976)] - Judas Priest
'Peoria' [album: Earthbound (1978)] - King Crimson
'Είναι καθισμένη, με το λευκό κυλοττάκι της σφηνωμένο ανάμεσα στους σφιχτούς ψηλούς γλουτούς της, ζουληγμένους στο ξύλινο πάτωμα της Κλεομένους -μόλις μετακόμισα-, με τη γυμνή της πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο και τα αυτόνομα μακριά πόδια της διπλωμένα μπροστά στο στήθος της, το υπόλευκο τριγωνάκι εξέχει μαγνητικά, οι γρίλιες απ’ τις περσίδες αφήνουν φωτοσκιαστικές λουρίδες πάνω στο περήφανο κορμί, είναι σαν κινηματογραφική φαντασίωση, αλλά κλαίει.'
Κωσταντίνος Τζούμας, Πανωλεθρίαμβος, εκδ. Καστανιώτης