'Είναι καθισμένη, με το λευκό κυλοττάκι της σφηνωμένο ανάμεσα στους σφιχτούς ψηλούς γλουτούς της, ζουληγμένους στο ξύλινο πάτωμα της Κλεομένους -μόλις μετακόμισα-, με τη γυμνή της πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο και τα αυτόνομα μακριά πόδια της διπλωμένα μπροστά στο στήθος της, το υπόλευκο τριγωνάκι εξέχει μαγνητικά, οι γρίλιες απ’ τις περσίδες αφήνουν φωτοσκιαστικές λουρίδες πάνω στο περήφανο κορμί, είναι σαν κινηματογραφική φαντασίωση, αλλά κλαίει.'
Κωσταντίνος Τζούμας, Πανωλεθρίαμβος, εκδ. Καστανιώτης