Ο ΛΟΦΟΣ
Πάει καιρός από τότε που ήμουν
κάτι που μια φορά με γύρισε πίσω,
και μετέτρεψε το κεφάλι μου
σε ψυχρό όργανο.
Η ομολογία είναι
κάτι απλό. Ομολογώ λοιπόν,
για να φύγω μακριά, μακριά να φύγω,
και πάλι για να επιστρέψω.
Μα η μορφή εκείνη, στην οποία πρέπει να αποκριθώ,
είναι νεκρή μέσα μου, εντελώς,
και δεν θα της επιτρέψω
να εμφανιστεί και πάλι –
Ονομάζει διαστροφή, την πεισμωμένη,
τη μεγαλόψυχη σκληρότητα,
που είναι μέσα μου
σαν ένας λόφος.
Ρόμπερτ Κρίλι, Μια Μορφή Προσαρμογής, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Bibliothèque
* * *
'Σκοπός του Κρίλι ήταν η σύλληψη του ποιήματος που βρισκόταν πίσω από το ποίημα που έγραφε. Η σύνθεση ενός ποιήματος μπορεί να αποκαλύπτει ένα δομημένο εκφραστικό σώμα, μα η «ουσία» δεν βρισκόταν παρά βαθιά μέσα στην εμπειρία αυτής της δράσης. Τέτοιες απόψεις έφεραν τον Κρίλι και το έργο του, πολύ κοντά στις ιδέες του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού, μα και της τζαζ: «ήθελα το ίδιο το ποίημα να είναι αυθύπαρκτο και αυτό δεν θα μπορούσε να σταθεί δυνατό όσο ένα θέμα θα εμπλεκόταν σε κάποιο σημείο με βαρυσήμαντο τρόπο. Χρειαζόταν να υπάρξει μια ανεξαρτησία προερχόμενη από το γεγονός πως οι λέξεις είναι κι αυτές πράγματα».
Ο σχηματισμός ενός ποιήματος, για τον Κρίλι, αναλογούσε σε μια δομή, μια μουσική διάταξη με νότες, παύσεις και διαστήματα, όπου το ποίημα κατάφερνε να αποκτά και μια μουσική συνέπεια. Για τον Κρίλι οι τονικές παραλλαγές των λέξεων έτειναν το ποίημα προς μια «τραγουδιστική» αίσθηση που χαρακτηριζόταν από συγκοπές, κενά και ανατροπές που σχετίζονταν άμεσα με τις τεχνικές της τζαζ.'
Γιάννης Λειβαδάς, από τα Προλεγόμενα της έκδοσης