Ξανά αυγή
ο ουρανός έριξε
την αόρατη λευκάδα του
την είδαμε απλώθηκε
στο πουθενά
κενά τα γαλανά
αστέρια
το καλοκαίρι μας
στο χώμα
όπως χθες βράδυ άλλος ένας
χρόνος
σε θραύσματα
*
Ο θάνατος αυτή
η τρομερή διαταραχή
του χρόνου
ολάκερου
πόνος εξαντλημένος
σε ποιες στιγμές
από τη μια στην άλλη
ενισχύεται
με τι είδους μάζα
για να αντιρροπήσει την άμμο και τα άστρα
Λάρι Άιγκνερ, Σαράντα Δύο Ποιήματα, μτφρ. Γιάνννης Λειβαδάς, εκδ. Bibliothèque