'ΜΟΡΙΤΣ: Σε λίγο θα σκοτεινιάσει τόσο πολύ, που δεν θα βλέπουμε τη μύτη μας. – Δεν πιστεύεις κι εσύ, πως η ντροπή στον άνθρωπο είναι μόνο αποτέλεσμα της ανατροφής που του δίνουν;
ΜΕΛΧΙΟΡ: Προχθές το σκεφτόμουν. Εμένα μου φαίνεται πάντως πως η ντροπή είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση. Φαντάσου να πρέπει να γδυθείς εντελώς μπροστά στον καλύτερό σου φίλο. Θα το έκανες; Μόνο αν γδυνόταν ταυτόχρονα κι εκείνος! – Αλλά βέβαια είναι λίγο-πολύ και θέμα μόδας.
ΜΟΡΙΤΣ: Εγώ έχω πάρει μια απόφαση: όταν θα κάνω παιδιά, αγόρια και κορίτσια, θα τα βάζω από μικρά να κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο, αν είναι δυνατόν και στο ίδιο κρεβάτι, και θα τους επιβάλω, πρωί-βράδυ να βοηθούν το ένα το άλλο στο ντύσιμο και το γδύσιμο, και το καλοκαίρι, τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια, θα φορούν όλη τη μέρα μόνο ένα άσπρο βαμβακερό ρούχο με μια δερμάτινη ζώνη. – Αν μεγαλώσουν έτσι, αργότερα θα είναι πιο ήρεμα απ’ ό,τι είμαστε εμείς τώρα.
ΜΕΛΧΙΟΡ: Αυτό το πιστεύω κι εγώ, Μόριτς! – Τι γίνεται όμως, αν κάποιο απ’ τα κορίτσια σου ξεφουρνίσει κανένα μωρό;
ΜΟΡΙΤΣ: Μωρό;
ΜΕΛΧΙΟΡ: Βέβαια,... γιατί υπάρχουν και τα ένστικτα. Αν κλείσεις, για παράδειγμα, έναν γάτο και μια γάτα μαζί, από μικρά, και τα απομονώσεις από κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, δηλαδή αν τα αφήσεις τελείως στο έλεος των ορμών τους – η γάτα αργά ή γρήγορα θα μείνει έγκυος, παρόλο που ούτε αυτή ούτε ο γάτος είχαν κάποιον για να τους ανοίξει τα μάτια.
ΜΟΡΙΤΣ: Στα ζώα μάλλον αυτό θα πρέπει να έρχεται μόνο του.
ΜΕΛΧΙΟΡ: Και στους ανθρώπους το ίδιο... Έλα τώρα, Μόριτς, αν τα αγόρια σου κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι με τα κορίτσια και ξαφνικά τους έρθουν οι πρώτες αντρικές ορμές – πάω στοίχημα πως...
ΜΟΡΙΤΣ: Μπορεί να έχεις δίκιο. – Παρ’ όλα αυτά όμως...
ΜΕΛΧΙΟΡ: Και με τα κορίτσια σου, σ’ αυτή την ηλικία, το ίδιο ακριβώς θα γινόταν! Όχι πως τα κορίτσια λειτουργούν όπως εμείς... γι’ αυτό δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος... αλλά στα κορίτσια παίζει μεγάλο ρόλο κι η περιέργεια!'
'ΜΕΛΧΙΟΡ: – Εγώ δεν θέλω ελεημοσύνες! Τη δική μου ευτυχία δεν θέλω να μου τη χαρίσει κανένας!
ΜΟΡΙΤΣ: Γιατί;
ΜΕΛΧΙΟΡ: Δεν θέλω τίποτα, αν δεν το κατακτήσω με αγώνα.
ΜΟΡΙΤΣ: Μα και να στη χαρίσουν η απόλαυση παραμένει απόλαυση, Μέλχιορ! – Και το κορίτσι την απολαμβάνει όπως οι μακάριοι θεοί. Το κορίτσι αντιστέκεται χάρη στη φύση του. Διατηρείται ανέπαφο από κάθε αμαρτωλή πράξη ώς την τελευταία στιγμή, για να δει ξαφνικά όλο τον ουρανό να ξεσπάει επάνω του. Το κορίτσι πάει στην κόλαση την ίδια στιγμή που γνωρίζει τον ανθισμένο παράδεισο. Οι αισθήσεις του, εκείνη την ώρα, είναι τόσο φρέσκες, όπως η πηγή που αναβρύζει από τον βράχο. Το κορίτσι παίρνει ένα κύπελλο, που καμία γήινη ανάσα δεν το έχει αγγίξει ακόμα, ένα κύπελλο με νέκταρ, και πίνει μονορούφι το αφρισμένο και αστραφτερό περιεχόμενό του... Η ικανοποίηση που έχει αντίστοιχα ο άντρας, μου φαίνεται ρηχή και ξεθυμασμένη.'
Φρανκ Βέντεκιντ, Το Ξύπνημα της Άνοιξης, μτφρ. Γιώργος Δεπάστας, εκδ. Νεφέλη