'Το όργιο είναι κάτι μοναδικό και όμως αμφίσημο. Σε μια επίπεδη επιφάνεια δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα σε ένα σωρό σωμάτων και ένα σωρό από σκατά. Από μια μονοδιάστατη οπτική η πράξη του έρωτα δεν έχει καμία σημασία: μια ακίνητη αναπαράσταση του αποτελέσματος μιας καταναλωτικής πράξης. Αυτό που έχει σημασία είναι να βλέπει κανείς στο βάθος των πραγμάτων, να βλέπει σαν να γαμάει. Οι εικόνες δεν είναι απαραίτητα περιγραφικές. Μπορούν να συνίσταται από έννοιες (concepts). Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Ντελέζ και Γκουανταρί οι έννοιες είναι νοητικές, διανοητικές εικόνες. Στη δική μας περίπτωση, εικόνες σεξουαλικής απελευθέρωσηςς και κατανάλωσης σαν μια μορφή εξάληψης. Και πάλι είναι ο σωρός των σωμάτων που έχει σημασία. Η εικόνα ενός σωρού σωμάτων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι το Κακό και η διαφάνειά του. Είναι ο Έρως και η διαφάνειά του. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο Κακό και τον Έρωτα. Το Κακό και ο Έρως ως πολιτισμικές εικόνες. Η κατανάλωση του ανθρώπινου σώματος από ένα άλλο. Η παραγωγή και η επακόλουθη κατανάλωση εικόνων στην Κοινωνία του Θεάματος. Η επιδραστική βάση της «συλλογικής εμπειρίας».
Το όργιο είναι ενότητα. Ένα παράδειγμα της ενότητας των πραγμάτων-σωμάτων. Όμως είναι μια ενότητα σε κατάσταση αταξίας, μια φαύλη ενότητα. Για τον Μπατάιγ η επιθυμία είναι αντίθετη στην ενότητα. Είναι το μονοπάτι προς την ολοκλήρωσή της, τον αφανισμό της. «Μια ακατάπαυστη επιθυμία επιστροφής στην άμορφη μάζα», όπως έλεγε ο Χέλντερλιν. Στην κοινωνία μας η εικόνα ενός σωρού σωμάτων εκφράζει φρίκη, αθλιότητα, καταστροφή! εν ολίγοις, ανάλωση. Σε έναν τρισδιάστατο χώρο (π.χ. ένα γλυπτό) το όργιο είναι και πάλι αμφίσημο. Είναι μια δημιουργική αλλά αντιηθική πράξη. Είναι μια έκφραση λιμασμένου σεξ, «ένας στρατός εραστών» (Συμπόσιον), μια «απογραφή των αισίως απείρων πιθανοτήτων δεκάδων μηχανών σε συνεργασία μεταξύ τους» (Σούζαν Σόνταγκ, Η πορνογραφική φαντασία).
Μια θεωρία του οργίου είναι παρόμοια με τη θεωρία του κανιβαλισμού, τη θεωρία του περιττώματος (Ιστορία των σκατών). Βασίζεται στην έννοια της υπερβολής ή του ξοδέματος (Μπατάιγ).
Το όργιο είναι χάρισμα και δώρο.
Το όργιο είναι ιερό.
Το όργιο δεν είναι κακό («το κακό δεν είναι παράβαση, είναι παράβαση που καταδικάζεται)».
Το όργιο είναι μια υπερβολή, μια πράξη (συμβάν) πέρα από τη λογική, στα όρια της σεξουαλικότητας.
Το όργιο είναι μια προκαταβολική φώτιση.
Το όργιο είναι ένας ιστός. Είναι άμορφο. «Η ελευθερία είναι άμορφη», έλεγε ο Σαλβαντόρ Νταλί.
Το όργιο είναι διφορούμενο. Είναι εξίσου ερωτικό και πολεμοχαρές, εξίσου θανάσιμο και ερωτικό.
Το όργιο είναι θανάσιμα ερωτικό.
Αν το σεξ είναι εκρηκτική ύλη, το όργιο είναι χάος! Είναι η τελευταία παράσταση. Απαιτεί καταστροφή και έπειτα ανανέωση.'
Χριστόφορος Μαρίνος, Το Όργιο ως Κινηματογραφική Εμπειρία: Έρευνα Πάνω στην Απεικόνιση Μιας Ερωτικής Κιβωτού, εκδ. Futura