Δὲν ὑπάρχουν λέξεις
τρίχες μόνο
μέσα στὸν δίχως πρασινάδα κόσμο
ὅπου τὰ στήθια μου εἶναι βασιλιάδες·
δὲν ὑπάρχουνε ἀνδραγαθίες
τὸ πετσί μου μόνο καὶ τὰ μερμήγκια
ποὺ ἀνάμεσα στὶς πληθω-
ρικές μου κνῆμες γαυριάζουν
τῆς σιωπῆς φοροῦν τὶς μάσκες καὶ δουλεύουν.
Ἔρχεται ἡ νύχτα κ’ ἡ ἔκστασή σου·
τὸ σῶμα μου βαθύ, αὐτὸ τὸ δίχως
νόηση χταπόδι
χάφτει τὸ πέος σου ποὺ σείεται
πάνω στὴ γέννησή του.
Τζόις Μανσούρ, Ερωτικά, μτφρ. Έκτωρ Κακναβάτος, εκδ. Κείμενα