'[...] ο υπό προϋποθέσεις διαχωρισμός του έρωτα από τον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα δεν είναι απαραίτητα ένα εννοιολογικό λάθος (κατ’ άλλους σκοπιμότητα) που περιορίζει συνειδητά τη δυναμική του αληθινού έρωτα. Αναμφίβολα η δημιουργία μιας αμφίσημης έννοιας όπως ο ερωτισμός, και η χρήση της αναφορικά με το σεξουαλικό ένστικτο -της σεξουαλικότητας εν δράσει και στις πιο ακραίες της εκφάνσεις, τόσο στη θηλυκή της μορφή (νυμφομανία) όσο και στην αρσενική (σατυρίαση)- και τη λειτουργία της αναπαραγωγής, δεν οφείλεται αποκλειστικά στις ερμηνευτικές ανάγκες που προκαλεί η λειτουργία της, ενώ απουσιάζει ο αληθινός έρωτας, όπως αυτός ορίζεται σε κάθε ιστορική περίοδο και από κάθε πολιτισμική σφαίρα. Καθώς ο άνθρωπος δε διαθέτει φυσική και αυτόματη ρύθμιση της σεξουαλικότητας του, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα ζώα, η ύπαρξη κανόνων (όπως η δημιουργημένη έννοια του ερωτισμού) που ρυθμίζουν το σεξουαλικό ένστικτο και προστατεύουν την κοινωνία από την υπέρβασή της κρίθηκε κάτι περισσότερο από αναγκαία. Αντίθετα, αναφορικά με τον έρωτα αυτόν καθαυτόν, ο ερωτισμός λειτουργεί συμπληρωματικά στο νόημα του πρώτου, αν και λανθασμένα θεωρείται (από θρησκευτικούς κυρίως κύκλους) ότι αποσκοπεί στην αλλοίωσή του.'
Κωνσταντίνος Δ. Νούλας, Το Ερωτικό στον Κινηματογράφο, εκδ. Αιγόκερως