John Coltrane
[Μια αυτοσχεδιαστική σύνθεση
στη διάρκεια της ακρόασης του Ascension]
Κύκνεια άσματα απανωτά
πυρακτωμένα ηλιοτρόπαια
με γυρισμένες πλάτες εσπερινότερα
των άκαρδων νυχτών
δίνουν όρκους ιερούς
στεριωμένους στους κυρτούς ώμους πουλιών
με φωνή καταραμένη που είμαστε εμείς -
μακαριότητα τυχοκολλημένη
φυλλοκάρδι να ξεμακραίνει
αιώνες κάμποσους για τύχη
που δεν αρκεί
να υπηρετήσει τη σκόνη που διαγράφεται
ως τόπος του κανείς
αυτό που νιώθουν οι άνθρωποι
κρέμεται χειροπόδαρα κάτω από κλίμακες στα ξέφωτα
της υπερβολής -
αψεντοκένταυρη σκιά
σειριακά φρένα σιωπής
κυκλοφορούν μες στο λιόγερμα
όπως βακτήρια κυλούν στο αίμα -
δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή η ατιμία.
Είναι πράγμα που δεν φτιάχτηκε
είναι μετά συγκινήσεως αρκετής με μια όψη αισθηματικού
οδοστρωτήρος
μακελειό μιας μεταμόρφωσης σαν άνωθεν περάσματα
παράσιτα που ζουν την άδυτη στιγμή
απόρριμμα πρωτόλειο μιας καύσης εσωτερικής
με λήξη παρελθόντος -
ερχόμαστε με μια σκιά για φως
με κάκτο στο κρανίο
τον ήλιο από κασμίριο
βασίλειο εκεί μέσα που ναι’ περήφανος θεός
μάντεμα μιας αράχνης μάγισσας κρεολής
που τρέφει άλογα αισχρά καλπάζουν αντιθέτως
γκρεμίζοντας συθέμελα
αυτό που εγώ νομίζω
αυτό που εσύ για ‘κείνο είσαι σίγουρος
μα είσαι πάλι μόνος και είμαι εγώ αλλοτινός
βουή της μύγας μέσα
στο αυτί Του
σαν τηλεφώνημα ουδενός απ’ τον
τον γαμοπαράδεισο.
Αν νότες σαυρικές απομυζούν
την μπλόφα
πως μόνο αυτό και μόνο τραβιέται μέσα στις σχισμές τους.
*
Επιτομή
Αν Οικο Στην Κ Οινο Νια Της Τζαζ Θλ Υψη Είναι Το Κρε Ας Μου
Δοθη Κε Νο Μος Αγα Πεις η Θρη Σκια Μου Η Ηπαρ Ξυ Νη Χτα
Τομ Υαλο Ας Συν Δετος Αλλης Ειδας Κρ Οικος
Γιάννης Λειβαδάς, John Coltrane και 13 Ποιήματα για την Jazz, εκδ. Απόπειρα