ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΠΟΥΡΓΙΤΗ
Για να δώσεις ζωή πρέπει πρώτα να πάρεις.
Καθώς η θλίψη μας σωριάζεται
στη χιλιοματωμένη θάλασσα,
προσπερνώ μυριάδες αυτοσπαραζόμενα κοπάδια
πλασμάτων με άσπρα πόδια και ξασπρισμένες κοιλιές.
Σαπίζουν ολοένα πεθαίνοντας. Ξεφωνίζουν
σε άγριους καβγάδες.
Καλό μου παιδί, σου πρόσφερα
μονάχα ό,τι κι ένας σπουργίτης.
Είμαι γέρος, όταν είναι της μόδας να ’σαι νέος.
Κλαίω, όταν είναι της μόδας να γελάς. Σε μίσησα,
όταν χρειαζόταν πολύ λιγότερο κουράγιο ν’ αγαπάς.
* * *
ΤΟ ΣΩΜΑ
Κρέμομαι εδώ,
ακέφαλος,
τόσον καιρό.
Το σώμα ξέχασε
γιατί,
πού, πώς συνέβη
ό,τι συνέβη
και τα δάχτυλα των ποδιών
περπατούν μέσα σε παπούτσια
που δεν έχουν πια
σημασία.
Αν και
τα δάχτυλα
κάτι κόβουν,
κάτι πιάνουν,
κάτι κινούν,
κάτι αγγίζουν,
κάτι σαν
πορτοκάλια,
μήλα,
κρεμμύδια,
βιβλία,
σώματα,
δεν μπορώ
να βεβαιώσω
πως όλα αυτά
υπάρχουν.
Είναι περισσότερο
σαν φως λάμπας
κι ομίχλη.
Κάπου κάπου, τα χέρια
κινούνται
προς το χαμένο κεφάλι
και το πιάνουν
όπως τα χέρια παιδιού
μια μπάλα,
έναν κύβο,
τον αέρα, ένα ξύλο―
ούτε δόντια,
ούτε πράγμα σκεπτόμενο.
Κι όταν παράθυρο
ανοίξει:
εκκλησία,
λόφος,
γυναίκα,
σκύλος
ή κάτι που τραγουδά.
Τα δάχτυλα του χεριού
δε νιώθουν κίνηση,
δίχως αυτιά,
δε νιώθουν χρώματα,
δίχως
μάτια,
δε μυρίζουν,
δίχως μύτη.
Εξοχικά τοπία
περνούν
ασύλληπτα,
σαν ήπειροι.
Οι μέρες, τ’ απογεύματα
αστράφτουν
στα βρώμικα
νύχια μου.
Σε κάποιον καθρέφτη,
το πρόσωπό μου
ένα σχήμα που χάνεται:
φθαρμένο μπάλωμα μιας παιδικής
μπάλας.
Ενώ παντού
κίνηση:
σκουλήκια, αεροπλάνα,
πυρκαγιές,
αγιασμένοι μενεξέδες,
τα χέρια μου φεύγουν και φεύγουν
και φεύγουν.
* * *
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΙ ΑΣΧΗΜΟ ΜΕΡΟΣ
Είχε τεράστια μπούτια
κι υπέροχο γέλιο.
Γελούσε με τα πάντα
κι οι κουρτίνες ήταν κίτρινες.
Τελείωσα
ξάπλωσα.
Πριν πάει να πλυθεί
ξέχωσε κάτω απ’ το κρεβάτι ένα κουρέλι,
μου το πρόσφερε.
Ήταν σκληρό
ποτισμένο με το σπέρμα
άλλων.
Σκουπίστηκα με το σεντόνι.
Όταν βγήκε απ’ το μπάνιο,
έσκυψε
και πήρα μάτι τον κώλο της
καθώς έβαζε τον
Μότσαρτ.
Τσαρλς Μπουκόβσκι, Τρόμου και Αγωνίας Γωνία, μτφρ. Γιώργος Μπλάνας, εκδ. Απόπειρα