'Όταν λέω «εγώ», ψεύδομαι. Έστω το «εγώ» της πρόσληψης - ουδέτερο και σαφές. Ας το συναρτήσουμε με το «εγώ» της διαμεσολάβησης - υπό αυτή την έννοια το σώμα μου μου ανήκει· ή, για την ακρίβεια, εγώ ανήκω στο σώμα μου. Τι παρατηρούμε; Απουσία επαφής.'
'Όντας προσωπικά ταγμένος στην αντιπαράθεση και τη διαφωνία, ο λόγος διατηρούσε το στίγμα της φιλοπόλεμης καταγωγής του. Ο λόγος καταστρέφει, χωρίζει, και όταν ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα δεν έχει απομείνει τίποτα άλλο εκτός από αυτόν, δικαίως θεωρούμε τη σχέση λήξασα. Όταν, αντίθετα, συνοδεύεται, γλυκαίνει και, κατά κάποιο τρόπο, καθαγιάζεται με τα χάδια, ενδέχεται ο λόγος αυτός καθαυτόν να αποκτήσει μια άλλη σημασία μιας διανοητικής, αποστασιοποιημένης παράλληλης δράσης, χωρίς άμεσο διακύβευμα, ελεύθερης.'
'[...] πιθανόν δεν έχω κάνει ποτέ πραγματική συζήτηση με άλλον εκτός από γυναίκα που αγαπούσα, και στο βάθος μου φαίνεται φυσιολογικό ότι η ανταλλαγή ιδεών με κάποιον που δε γνωρίζει το σώμα μας, που δεν είναι σε θέση να του προκαλέσει δυστυχία ή, αντίστροφα, να του δώσει χαρά, είναι άσκηση κίβδηλη και τελικά ανέφικτη, γιατί είμαστε σώματα, είμαστε πάνω απ’ όλα, πρωτίστως και σχεδόν αποκλειστικά σώματα και η κατάσταση του σώματός μας αποτελεί την πραγματική αιτία των περισσότερων από τις διανοητικές και ηθικές μας αντιλήψεις.'
'Κολυμπούσα ώρες, στον ήλιο και στο φως των αστεριών, και το μόνο που ένιωθα ήταν μια ελαφρά αίσθηση, αόριστη και θρεπτική. Η ευτυχία δεν ήταν πιθανή προοπτική. Ο κόσμος είχε προδώσει. Το σώμα μου μου ανήκει για ένα μικρό διάστημα· δεν θα επιτύγχανα ποτέ τον δεδομένο σκοπό. Το μέλλον ήταν κενό· ήταν το βουνό. Συγκινησιακά φορτισμένες παρουσίες κατοικούσαν τα όνειρά μου. Ήμουν, πλέον δεν ήμουν. Η ζωή ήταν πραγματική.'
Μισέλ Ουελμπέκ, Η Δυνατότητα Ενός Νησιού, μτφρ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας