'εἶτ’ αὖ πάλιν αὖθις ἀνιστάμενον συμψῆσαι καὶ προνοεῖσθαι
εἴδωλον τοῖσιν ἐρασταῖσιν τῆς ἥβης μὴ καταλείπειν.
ἠλείψατο δ' ἄν τοὐμφαλοῦ οὐδεὶς παῖς ὑπένερθεν τότ’ ἄν, ὥστε
τοῖς αἰδοίοισι δρόσος καὶ χνοῦς ὥσπερ μήλοισιν ἐπήνθει.'
*
'Όταν πάλι σηκώνονταν, έπρεπε την άμμο να ισιάζουν,
για να μη δουν οι εραστές τα χνάρια που άφηνε η ήβη.
Τότε κανένα παιδί από τον αφαλό και πάνω δεν αλειφόταν,
και στα αιδοία δροσερό το χνούδι, όπως στα μήλα, ανθούσε.'
Αριστοφάνης, Νεφέλαι, μτφρ. Βασίλειος Μανδηλαράς, εκδ. Κάκτος