'[...] Πές μου, παιδί μου,
εἶναι ἡ καρδιά σου τόσο βαριὰ ὅσο
ἡ δική μου, χρόνο μὲ τὸν χρόνο
μιὰ σύρτις ἀπό βότσαλα παρασύρεται
ἀπό τὰ κύματα τῆς θάλασσας
ὅλο καὶ ψηλότερα στὸν Βορρᾶ,
κάθε πέτρα καὶ μιὰ νεκρὴ ψυχή,
καὶ αὐτὸς ὁ οὐρανὸς τόσο γκρίζος,
τόσο ὁμοιόμορφα γκρίζος
καὶ πουθενὰ ἀλλοῦ
δὲν ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ
νὰ κρέμεται τόσο χαμηλά.'
Β. Γκ. Ζέμπαλντ, Εκ του Φυσικού, μτφρ. Γιάννης Καλιφατίδης, εκδ. Άγρα