'Λένε πως ο θάνατος είναι ένα άγνωστο, άπιαστο, ακατάληπτο, άρρητο μυστήριο. Ο θάνατος μπορεί να είναι απολύτως γνωστός, απτός, καταληπτός, ρητός. Ένα πρωί ξύπνησα και βρήκα τη γιαγιά μου νεκρή. Ήταν τόσο νηφάλια και σιωπηλή, τα μάτια της κοιτούσαν μέσα της και τα χέρια της είχαν αγκαλιάσει το στήθος της. Υπέροχα πρέπει να είναι εκεί πέρα, όπου κι αν είναι το εκεί πέρα, σκέφτηκα. Στο πρόσωπό της νεκρής γιαγιάς μου αντίκρισα για πρώτη και τελευταία φορά την ευδαιμονία. Εκείνο το πρωί ο θάνατος και η ευδαιμονία συγκατοίκησαν αξεδιάλυτα μέσα μου.'
'Είμαι ένας μοναχικός. Η μοναχικότητα με δημιούργησε κατ’ εικόνα της. Η μοναχικότητα διαφέρει ριζικά από τη μοναξιά. Μοναξιά αισθάνεται εκείνος του οποίου η σχέση του με τους ανθρώπους διαψεύστηκε. Ποτέ δεν αισθάνομαι μοναξιά: η μοναξιά αφορά μόνο όσους έχουν ανάγκη τους άλλους.'
Γιώργος Λαμπράκος, Αναμνήσεις από το Ρετιρέ, εκδ. Γαβριηλίδης