'Τόσο ἀπό τήν ἀνάγκη ὅσο καί ἀπό τή μοίρα, τόν μόρον -τό μέρος τοῦ Ὅλου πού εἴμαστε καί παραμένουμε ὅ,τι κι ἄν σκεφθοῦμε καί κάνουμε, ἐμεῖς οἱ θνητοί, οἱ ἄνθρωποι-, δέν σκεφτόμαστε αὐτό πού πραγματικά θέλουμε, ἀλλά αύτό πού μᾶς παρέχεται καί ὅπως, μέ τή σειρά μας, τό παρέχουμε καί τό δουλεύουμε. Ἥ ἀνώτατη αὐτή «συντυχία» πού ὀνομάστηκε εἱμαρμένη, εἶναι αὐτό πού μᾶς ἔλαχε, τό Αὐτό, καί στέκεται στόν ὅλο χρόνο, πίσω μας καί μπροστά μας καί πέραν τῆς παρουσίας καί τῆς ἀπουσίας, εἶναι καί δέν εἶναι «μέσα» μας καί «ἔξω» μας. Ὁ Κόσμος -εἴτε τό ξέρουμε εἴτε ὄχι- εἶναι τό κύριο, μοναδικό καί πολλαπλό μέλημά μας, ἐμᾶς τῶν θνητῶν, πού συνέχεια τόν ἀμελοῦμε. Ἀνοιχτός καί ὑπέρτατος ὁρίζοντας τῶν ὁριζόντων, δέν περιορίζεται στό νά ἀποτελεῖ ἔστω καί τόν ὁρίζοντα. Καί ὁ πιό ἀπέραντος καί βαθύς ὁρίζοντας ἔχει τά ὅριά του, στρέφεται πρός ἐμᾶς κι ἐμεῖς στρεφόμαστε πρός ἐκεῖνον, τί γίνεται ὅμως μέ ὅ,τι ἀποστρέφεται; Ἡ ἐμπειρία καί ἡ σκέψη μας καθορίζονται σάν ὁριζόντιες, διαγώνιες καί κάθετες. Δέν παύουν νά μᾶς ξεφεύγουν. Ὁ Κόσμος περιέχει -δέν εἶναι, ὅμως, το δοχεῖο πού περιέχει λουλούδια καί ἀγκάθια- ὅλες τίς περιοχές τῶν κόσμων. Δέν ὑπακούει σέ κανόνες ἐνδοκοσμικούς ἤ ἐξωκοσμικούς, ἐμψυχώνει καί συνθλίβει τήν κάθε σκέψη. Τό ἀπεριόριστο ἀλλά ὄχι ἄπειρο, ἀνοιχτό καί μή ἀθροιστικό Σύνολο ὅλων τῶν ἐπιμέρους συνόλων, πού καί αὐτά ἀκτινοβολοῦν, μέσα ἀπό τήν ἀρθρωμένη, διαρθρωμένη καί ἐξαθρωμένη ἀποσπασματικότητά του, «εἶναι» (τά εἰσαγωγικά ἐπιβάλλονται) Αὐτό πού μᾶς προσφέρεται, μᾶς δίνεται, μᾶς χαρίζεται, μᾶς ἀναγκάζει καί μᾶς ἀπελευθερώνει (ἀπό τί;) ὥστε -καί ὄχι γιά- νά τό σκεφθοῦμε. Ταυτόχρονα, ἐνῶ ἀποκαλύπτεται, συγκαλύπτεται, ἀπομακρύνεται καί ἀποτραβιέται.'
Κώστας Αξελός, Γιατί Σκεφτόμαστε; Τί να Πράξουμε;, εκδ. Νεφέλη