'Δημιουργική ὑπέρβαση τῆς φύσης σημαίνει ὅτι ἡ φύση δέν εἶναι πιά τό ἀκλόνητο καί αἰώνιο θεμέλιο τῆς σκέψης καί τῆς πράξης. Χρέος μας εἶναι τόσο νά τή σεβόμαστε, ὅσο καί νά τή μεταμορφώνουμε μέ τόν λιγότερο βέβηλο τρόπο.
Δημιουργική ὑπέρβαση τοῦ θεοῦ σημαίνει τήν ἀναγνώριση ὅτι οὔτε ὁ θεός εἶναι τό πρῶτο καί ὕστατο θεμέλιο. Εἴμαστε προορισμένοι νά σκεφθοῦμε καί νά ζήσουμε τήν παρουσία τῆς ἀπουσίας τοῦ θεοῦ καί πέρα ἀπό τήν παρουσία καί τήν ἀπουσία, τήν πίστη καί τήν ἀπιστία, νά ἀνοιχτοῦμε σέ ἕνα μή θεολογικό ὁρίζοντα.
Δημιουργική ὑπέρβαση τοῦ ἀνθρώπου σημαίνει νά πάψουμε νά θεωροῦμε τόν ἄνθρωπο κέντρο, θεμέλιο, κάτοχο καί ἐξουσιαστή ὅσων ὑπάρχουν. Βαδίζουμε ἤδη σ’ ἕνα δρόμο πού ὁδηγεῖ στό ξεπέρασμα τοῦ ἀνθρώπου. Ὄχι ὅτι οἱ ἐμπειρικοί ἄνθρωποι θά πάψουν νά ζοῦν καί νά ἀναπαράγονται. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὅμως ἤδη ἀρχίσει νά μήν ἀνήκει στόν ἄνθρωπο· γίνεται ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ ἀνοιχτοῦ Ὅλου. Αὐτό ὀνομάζω μεταμόρφωση, ἀνάληψη τοῦ ἀνθρώπου.
Οἱ τρεῖς αὐτές ὑπερβάσεις εἶναι ἀλληλένδετες, ἀποτελοῦν τόν ἕνα στόχο τοῦ στοχασμοῦ. Ὁ ποιητικός αὐτός στοχασμός ἀποτελεῖ μία προσπάθεια πού ἀφορᾶ ὅλους μας -εἴτε τό ξέρουμε εἴτε ὄχι- καί προσφέρεται σάν δῶρο πού τοῦ κάνει τό Ἄνοιγμα, τό ὁποῖο δέν εἶναι μία ὑπέρτατη ἀρχή καί δέν ἔχει κανένα περιοριμένο ἤ γενικό σκοπό. Χωρίς γιατί. Χωρίς ἐπειδή. Χωρίς αἰτιατικό προσδιορισμό καί χωρίς νά ἀποτελεῖ μία μοίρα πού ἔρχεται ἀπό τά ἔξω ἤ ἐπιβάλλεται άπό τά μέσα.'
Κώστας Αξελός, Από το Εργαστήρι της Σκέψης, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας