προγραφές

'Διότι στις κοινωνίες μας είναι σημαντικό να ντρέπονται οι άνθρωποι να είναι ο εαυτός τους· ίσως μάλιστα η ντροπή να έχει γίνει το βασικό μέσο καθυπόταξης. Παραπονιόσασταν στις προηγούμενες επιστολές, αγαπητέ Μπερνάρ-Ανρί, ότι σας θεωρούν άνθρωπο χωρίς χιούμορ· ίσως αυτό ακριβώς είναι το πιο σπάνιο προτέρημά σας. Τι είναι το χιούμορ, κατά βάθος, αν όχι η ντροπή να νιώσουμε ένα αληθινό συναίσθημα; Αν όχι ένα κατόρθωμα, μια πιρουέτα κομψού σκλάβου μπροστά σε μια κατάσταση που φυσιολογικά θα απαιτούσε απελπισία ή θυμό; Λοιπόν, ναι, καταλαβαίνουμε γιατί το χιούμορ τοποθετείται σήμερα τόσο ψηλά.'

Μισέλ Ουελμπέκ

'[...] υπάρχουν τόσες γέφυρες όσοι και γκρεμοί, τόσοι κόσμοι μοιρασμένοι όσοι είναι και οι κόσμοι που κάνουν πόλεμο ή διάλογο· και σε αυτήν την εμπειρία της μοιρασιάς, σε αυτό το προφανές της σύγκρουσης που πάντοτε είναι συγχρόνως και αγκάλιασμα και ανταλλαγή, σε αυτή τη σάρκα ενός κόσμου συγχρόνως κοινού και διεκδικούμενου, βρίσκεται η αληθινή διάψευση του αισθήματος της μοναξιάς που επιβάλλουν οι ατομικιστικές φιλοσοφίες - και εκεί βρίσκεται το μόνο θεμέλιο, οντολογικό εννοείται, για μια πολιτική και μια ηθική που θα αποκόπτει το υποκείμενο από τον εγωισμό, ο οποίος αλλιώτικα θα μετέτρεπε την μοναδικότητά του, που κατακτήθηκε τόσο δύσκολα, σε φυλακή ή σάβανο.'

Μπερνάρ-Ανρί Λεβί

από το Δημόσιος Κίνδυνος, μτφρ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

'Μόλις παραχθεί μια μεταφυσική μετάλλαξη, εξελίσσεται χωρίς να συναντάει αντιστάσεις, μέχρι τις έσχατες συνέπειές της. Παρασύρει στο διάβα της, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται, τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα, τις αισθητικές απόψεις, τις κοινωνικές ιεραρχήσεις. Καμιά ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να αποτρέψει την πορεία της, καμιά άλλη δύναμη, εκτός από την εμφάνιση μιας καινούριας μεταφυσικής μετάλλαξης.'

Μισέλ Ουελμπέκ, Τα Στοιχειώδη Σωματίδια, μτφρ. Αλέξης Εμμανουήλ, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

'Goodbye Pork Pie Hat' [album: Mingus Ah Um (1959)] - Charles Mingus

'Και στάθηκαν κάτω από τους κρυστάλλινους πύργους, κάτω από τ’ απαστράπτοντα ύψη τους που, σαν λαμπεροί καθρέφτες, αιχμαλώτιζαν το ρόδινο ηλιοβασίλεμα στις επιφάνειές τους μέχρι που η πόλη ολόκληρη φάνταζε σαν λαμπερή σπινθηροβόλα θάλασσα από κοκκινωπό φως. [...] Το ηλιοβασίλεμα έριχνε τις ροδόχρωμες ευλογίες του στο απαλό τους αγκάλιασμα.'

Ρίτσαρντ Μάθεσον, 'Η Μορφοδιάταξη της Επιβίωσης' από την ανθολογία Παράξενες Πόλεις, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

'The Litanies of Satan' [alfum: The Litanies of Satan (1982)] - Diamanda Galás

'Όταν λέω «εγώ», ψεύδομαι. Έστω το «εγώ» της πρόσληψης - ουδέτερο και σαφές. Ας το συναρτήσουμε με το «εγώ» της διαμεσολάβησης - υπό αυτή την έννοια το σώμα μου μου ανήκει· ή, για την ακρίβεια, εγώ ανήκω στο σώμα μου. Τι παρατηρούμε; Απουσία επαφής.'

Μισέλ Ουελμπέκ, Η Δυνατότητα Ενός Νησιού, μτφρ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΛΙΨΗ

Κάθομαι ’δω μονάχος, ήρεμος
με την προσωπική μου θλίψη
απογυμνωμένος απ’ τα προσόντα
του διανοητικού ματιού
το όραμα αντεστραμμένο, τελειωμένο,
βλέποντας μόνο τα υπάρχοντα
μέσα απ’ τους τοίχους μου,
νιώθοντας τις ρίζες που μ’ έπλεξαν
σ’ αυτό το άμοιρο ανθρώπινο δέντρο
που χτυπιέμαι για να λευτερωθώ,
γνωρίζοντας πως η ευτυχία
από τούτα τα ξεσπάσματα
θα μετρηθεί
απ’ τη μανία
της πτώσης
στην αιώνια ειρήνη,
το τέλος των Πάντων.

* * *

ΕΡΧΟΜΟΣ

Πικρό αίμα των ρόδων από νεκρά σταφύλια,
ποτάμια μινιατούρες, χύνονται σε σκασμένα χείλη.
Γέροι μάχονται το θάνατο σε μυστικές γωνίες,
ο χρόνος περνά αφηνιασμένος μεσ’ απ' τους
τρομαγμένους δρόμους.

Μυρωδιές γέλιου φτάνουν στα ρουθούνια,
αγνή ποίηση απ’ των παιδιών τα στόματα,
κυματα μαύρες φλόγες τσακίζουν το ξημέρωμα.
Η σερνάμενη μέρα έρχεται με γδαρμένα γόνατα.

Μπομ Κάουφμαν, από την Ανθολογία Μπιτ Ποίησης, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ροές

Αιθέρια λάσπη

Τώρα ταξιδεύεις χωρίς φόβο
Δικαίωμη ως τις άκρες των νυχιών σου
Περιφέροντας την αιθέρια λάσπη σου
Το άρωμα των ζαχαρωμένων σπονδύλων σου
Και τη φωταγωγία της γλώσσας σου
Στο χωρίς τέλος ξεκίνημα
Όλων των πιθανότητων

Γιάννης Αγγελάκας, Πως Τολμάς και Νοσταλγείς, Τσόγλανε;, εκδ. Λιβάνης