'Είναι [...] απόλυτα αναγκαίο να πεθάνουμε, γιατί όσο είμαστε ζωντανοί, δεν έχουμε νόημα και η γλώσσα της ζωής μας (με την οποία εκφραζόμαστε και στην οποία δίνουμε τρομερή σημασία) δεν ερμηνεύεται: ένα χάος από δυνατότητες, μια αναζήτηση σχέσεων και νοημάτων χωρίς λύση της συνέχειας. Ο θάνατος επιφέρει ένα κεραυνοβόλο μοντάζ της ζωής μας:δηλαδή επιλέγει τις πραγματικά σημαντικές στιγμές μας (που δεν μπορούν πια να μεταβληθούν από άλλες ενδεχομένως αντίθετες ή ασυνάρτητες στιγμές) και τις βάζει στη σειρά, δημιουργώντας μέσα από ένα ατέλειωτο, ασταθές και αβέβαιο παρόν μας, που γλωσσολογικά δεν περιγράφεται, ένα παρελθόν σταθερό, βέβαιο και σαφές που μπορεί να αποδοθεί γλωσσολογικά [...]. Χάρη στο θάνατο και μόνο, η ζωή μας μπορεί να μας εκφράσει.'
Πιέρ Πάολο Παζολίνι, από το 'Αιρετικός Εμπειρισμός' που συμπεριλαμβάνεται στο Κουρσάρικα Γραπτά, μτφρ. Βάλι Κεφαλοπούλου, εκδ. Εξάντας
'[...] το ορατό είναι η εκδήλωση του αόρατου, ή με άλλους όρους, ο τέλειος Λόγος, όσον αφορά τα αισθητά και τα ορατά, βρίσκεται σε ακριβή αναλογία με εκείνα που είναι μη αισθητά στις αισθήσεις μας και αόρατα στα μάτια μας... και γνωρίζουμε ότι η έμφυτη δύναμη των πραγμάτων έχει δημιουργήσει λέξεις, και ότι υπάρχει μια ακριβής αναλογία ανάμεσα στις ιδέες και στις λέξεις, οι οποίες είναι οι πρώτες μορφές και οι ολοκληρωμένες συνειδητηποιησεις των ιδεών.'
'Τό τοπίο ἦταν κρέας μου πρίν μέ ξεπεράσει στό χρόνο κι ἐγώ χαμερπής ψαχουλεύω, ζητιανεύω κι ἄλλες μέρες.'
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, από το ποίημα 'Το εγώ δεν αντέχει στην ιδέα του θανάτου' της συλλογής Μαγδαληνή Το Μεγάλο Θηλαστικό, εκδ. Ερμής
'κι έβλεπες τις μυϊκές συσπάσεις να φουσκώνουν στα σφιγμένα άκρα, τους τένοντες να προεξέχουν σαν κομμένα σύρματα, τις φλέβες πρησμένες από εσωτερικά περιδέραια, τα βλέμματα των ανθρώπων τυφλωμένα απ’ τον ιδρώτα της λαγνείας, τα βλέμματα των ανθρώπων που έχυναν τις απαρχές των δακρυσμένων οργασμών τους, κι άκουγες τα λαρυγγικά συρίγματα και τα θηριώδη βογκητά του σπασμού μαζί με οστεϊκούς τριγμούς από λυγισμένα γόνατα και αντηχήσεις κρανίων σε μετωπική τριβή και κλείδες σε λαιμούς που κυνηγούσαν τις ακαριαίες οφθαλμικές στροφές ψάχνοντας για το επόμενο όχημα του σπασμού, κι έβλεπες όλο και περισσότερους ανθρώπους να γυμνώνονται σκίζοντας τις λεπτεπίλεπτες στολές τους με το μένος ενός φιμωμένου ζώου που του ρίχνουν ωμό κρέας μες στο κλουβί του και να βουτάνε με το κεφάλι στο σύμφυρμα της κλυδωνιζόμενης σάρκας κολυμπώντας μέσα σε κλωστές ηδονικού σάλιου, όλοι τους ανάσκελα βυθισμένοι στον ιλιγγιώδη βόρβορο του γαμησιού με τα δόντια λερωμένα απ’ το δαγκωμένο μήλο και τα μέλη κηλιδωμένα απ’ τις πηχτές ροές της παρθενιάς'
