προγραφές

'Θεωρώ την αθανασία ως το μοναδικό σκοπό για τον οποίο αξίζει κάποιος να παλεύει: αθανασία στο Διάστημα. Ο άνθρωπος είναι ένα τεχνούργημα που κατασκευάστηκε με στόχο το ταξίδι στο Διάστημα. Δεν έχει σχεδιαστεί να παραμείνει στην τωρινή του κατάσταση, όπως και ο γυρίνος δεν έχει σχεδιαστεί για να μείνει γυρίνος. Όμως ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση πρόσκαιρης διακοπής της εξέλιξής του.

Χρόνος είναι αυτό που τελειώνει, ο δε Άνθρωπος βρίσκεται στο Χρόνο.

Η μετάβαση από το Χρόνο στο Διάστημα είναι εξίσου δραστική με την εξελικτική μετάβαση από το νερό στη ξηρά... Η αθανασία είναι κάτι για το οποίο πρέπει να δουλέψεις και να πολεμήσεις... Ο Γέρος του Βουνού ανακάλυψε πως η αθανασία είναι εφικτή στο Διάστημα, που δεν είναι παρά οι Δυτικές Χώρες της Αιγυπτιακής Βίβλου των Νεκρών.
Οι Δυτικές Χώρες είναι υπαρκτός τόπος, Υφίσταται, και τον φτιάξαμε εμείς, με το μυαλό και τα χέρια μας. Εμείς πληρώσαμε για αυτόν, με το αίμα μας και με τη ζωή μας. Είναι δικός μας, και θα τον πάρουμε πίσω.'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, 'The Final Academy: Statements of a Kind', Ιούλιος 1982

'Θέλω να φτάσω στις Δυτικές Χώρες - μπροστά σου ακριβώς, στην απέναντι όχθη από το ρυάκι που αφρίζει. Εϊναι ένας παγωμένος οχετός. Είναι γνωστό ως Ντουάντ, το θυμάσαι; Όλη η βρώμα και η φρίκη, ο φόβος, το μίσος, η αρρώστια κι ο θάνατος ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας κυλάει ανάμεσα σε σένα και τις Δυτικές Χώρες. Άσ' το να κυλάει! Ο γάτος μου, ο Φλετς, τεντώνεται πίσω μου στο κρεβάτι [...].
Πόσο παίρνει σε κάποιον μέχρι να μάθει ότι δεν θέλει, δεν μπορεί να θέλει, αυτό που 'θέλει'; [...]
Ο γερο-συγγραφέας δεν μπορούσε πια να γράψει άλλο, αφού είχε πλέον φτάσει στο τέρμα των λέξεων, στο τέρμα όσων μπορούν να γίνουν με τις λέξεις. Και μετά; [...]
Στην Ταγγέρη το Parade Bar έχει κλείσει. Σκιές πέφτουν στο Βουνό.
"Βιαστείτε, παρακαλώ. Ώρα να κλείνουμε".'

Ουίλιαμ Μπάροουζ, 'The Western Lands'

* * *

από το Ουίλιαμ Μπάροουζ: El hombre invisible του Μπάρι Μάιλς, μτφρ. Γιώργος Γούτας, εκδ. Απόπειρα

THE TURTLES

It was in the Pacific.
Off the coast of Nicaragua.
We were out fishing for red snappers
in the blue sea with the blue sky
the sea like blue ink

and suddenly two turtles, coupled
one mounted on the other
making love in the sea
as they had been doing
as they since the beginning of their species
to reproduce their kind
and produce more species and more species
the same act in the sea for millions of years
for love
of the human species
and its fulfilment
communism.
The act that had gone on since the world began.
And I think of Matthew nineteen verse twelve:
And there are those who do not marry
for the sake of the kingdom of heaven, communism -
like a lonely turtle in the middle of the Pacific
like a lonely alone under heaven
wedded to heaven.

Ernesto Cardenal, Nicaraguan New Time, translator: Dinah Livingstone, publisher: Journeyman Press

It takes place on the top floor
where the television is and the big bed.
It takes place when the afternoon has reached an end
or after a trashed film has been shown on television
and when it is what is left to do.
It takes place between two bodies that join together
and have some movements to exchange
and some words to utter. Fucking is a language
that is used and a story that is told
and it is something that takes place while the ocean whispers
outside and the stars in the sky are still invisible
and the people in the town are still indoors.
Fucking is something that takes place in the eternal afternoon
when the electric pumps and the refrigerator have become silent
and conversations from the street rise up to the top floor
with the television and the bed. It is here with overwhelming
light coming in through windows and doors that it takes place. It
extends in this hour and takes shape in this room.

*

NEW TIRES

The white man fucks the black woman.
Amid vodou and death.
That’s how simple I see it.
Let me go on.
The palm tree trembles.
The sea prostitutes itself every day.
Animals murmur in the inner sanctum.
The gate is closed all day
and there’s no water in the pool.
I buy four new tires and arrange a repair
of the chassis.
That’s all.

Jorgen Leth, Trivial Everyday Things, translator: Martin Aitken, publisher: Book Thug

Oh Cranium...

Oh cranium anus of the empty night
the sky blows away dies
the wind brings absence to obscurity

Deserting a sky sdistorting the being
empty voice tongue heavy with coffins
being bumping against being
the head conceals the being
the sickness of the being vomits a black sun of spit.

Shirt pulled off in the water
blooming with hairs
when filthy happiness licks the lettuce
heart sick in the rain
in the vacillating light of drool she laughs blissfully.

*

Earth turn turn earth
turning whores of wood
sun red sun black
roses white roses pink

roses of the grave
turning roses
whores of the grave
turning graves.

Georges Bataille, The Collected Poems of Georges Bataille, translator: Mark Spitzer, publisher: Dufour Editions

'Η στιγμή της αναπαράστασης περικλείει τη μετάβαση (κάτι προσωρινό, κάτι που μεταβαίνει, περνάει τα σύνορα), άρα την άρνηση με τη διαλεκτική έννοια: την υπέρβαση, μ’ άλλα λόγια την καταστροφή, μα και τη διαφύλαξη των ουσιωδών στοιχείων, που ξεπερνά ό,τι είναι αβέβαιο, σφαλερό ή επιφανειακό στη σχέση «αναπαράστασης-αναπαριστώμενου-αναπαραστατικής πράξης».'

'Ο χώρος δεν είναι παρά η εγγραφή του χρόνου στον κόσμο, οι χώροι είναι οι πραγματώσεις, οι εγγραφές στην ταυτοχρονία του εξωτερικού κόσμου μιας σειράς χρόνων, ρυθμών της πόλης, ρυθμών του αστικού πληθυσμού... θα αναθεωρήσουμε και θα αναδομήσουμε τη σκέψη μας για την πόλη, όταν καταλάβουμε ότι η πόλη είναι η εφαρμογή του χρόνου... εκείνων που την κατοικούν.'

'Σε κάθε προϊόν όσο ευτελές και να είναι, οι υποκειμενικές και αντικειμενικές του όψεις, η δραστηριότητα και το πράγμα, είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Πρόκειται για αντικείμενα μεμονωμένα, που έχουν διαχωριστεί από τη Φύση... Και όμως παραμένουν αντικείμενα της Φύσης... Κάθε προϊόν -κάθε αντικείμενο- στρέφεται αφενός προς τη Φύση και αφετέρου προς τον άνθρωπο. Είναι ταυτόχρονα αφηρημένο και συγκεκριμένο από τη στιγμή που έχει μια δεδομένη ουσία, συγκεκριμένο όταν γίνεται μέρος της δραστηριότητάς μας, αντιστεκόμενο ή υποτασσόμενο σε αυτήν. Μα είναι αφηρημένο, στον βαθμό που έχει πεπερασμένα και μετρήσιμα περιγράμματα, αλλά και επειδή μπορεί να αποκτήσει κοινωνική υπόσταση, να γίνει αντικείμενο ανάμεσα σε άλλα παρόμοια και να φέρει εντός του μιαν ολόκληρη σειρά νέων σχέσεων, σχέσεων επιπρόσθετων προς την υπόστασή του.'

Ανρί Λεφέβρ, από τα 'Critique de la vie quotidienne' [The Critique of Everyday Life], 'L'urbanisme aujourd'hui, mhthes et réalités' & 'Διαλεκτικός Υλισμός' κατά σειρά, στο Λεφέβρ: Έρωτας και Αγώνας, Διαλεκτικές του Χώρου του Ρομπ Σιλντς, μτφρ. Λία Γυιόκα, εκδ. Βάνιας