'Η στιγμή της αναπαράστασης περικλείει τη μετάβαση (κάτι προσωρινό, κάτι που μεταβαίνει, περνάει τα σύνορα), άρα την άρνηση με τη διαλεκτική έννοια: την υπέρβαση, μ’ άλλα λόγια την καταστροφή, μα και τη διαφύλαξη των ουσιωδών στοιχείων, που ξεπερνά ό,τι είναι αβέβαιο, σφαλερό ή επιφανειακό στη σχέση «αναπαράστασης-αναπαριστώμενου-αναπαραστατικής πράξης».'
'Ο χώρος δεν είναι παρά η εγγραφή του χρόνου στον κόσμο, οι χώροι είναι οι πραγματώσεις, οι εγγραφές στην ταυτοχρονία του εξωτερικού κόσμου μιας σειράς χρόνων, ρυθμών της πόλης, ρυθμών του αστικού πληθυσμού... θα αναθεωρήσουμε και θα αναδομήσουμε τη σκέψη μας για την πόλη, όταν καταλάβουμε ότι η πόλη είναι η εφαρμογή του χρόνου... εκείνων που την κατοικούν.'
'Σε κάθε προϊόν όσο ευτελές και να είναι, οι υποκειμενικές και αντικειμενικές του όψεις, η δραστηριότητα και το πράγμα, είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Πρόκειται για αντικείμενα μεμονωμένα, που έχουν διαχωριστεί από τη Φύση... Και όμως παραμένουν αντικείμενα της Φύσης... Κάθε προϊόν -κάθε αντικείμενο- στρέφεται αφενός προς τη Φύση και αφετέρου προς τον άνθρωπο. Είναι ταυτόχρονα αφηρημένο και συγκεκριμένο από τη στιγμή που έχει μια δεδομένη ουσία, συγκεκριμένο όταν γίνεται μέρος της δραστηριότητάς μας, αντιστεκόμενο ή υποτασσόμενο σε αυτήν. Μα είναι αφηρημένο, στον βαθμό που έχει πεπερασμένα και μετρήσιμα περιγράμματα, αλλά και επειδή μπορεί να αποκτήσει κοινωνική υπόσταση, να γίνει αντικείμενο ανάμεσα σε άλλα παρόμοια και να φέρει εντός του μιαν ολόκληρη σειρά νέων σχέσεων, σχέσεων επιπρόσθετων προς την υπόστασή του.'
Ανρί Λεφέβρ, από τα 'Critique de la vie quotidienne' [The Critique of Everyday Life], 'L'urbanisme aujourd'hui, mhthes et réalités' & 'Διαλεκτικός Υλισμός' κατά σειρά, στο Λεφέβρ: Έρωτας και Αγώνας, Διαλεκτικές του Χώρου του Ρομπ Σιλντς, μτφρ. Λία Γυιόκα, εκδ. Βάνιας