'Μιλάω για τη θέληση να αντιλαμβάνεσαι τα διαμετρήματα της επιφοίτησης. Εσύ, Επιφοίτηση – που βελάζεις και στήνεις παγίδες σ’ εκείνον που βρίσκεται στις λέξεις.
Βρόχοι λέξεων μέσα σου ανασαίνουν – η λέξη μέσα σ’ αυτό που μέσα σου ανασαίνει. Εκείνος Έξω ανασαίνει Μέσα.
Εκείνος Έξω ανασαίνει. Μέσα στη δική σου αυτό-ορθότητα. Εκθέτω τόσο την οπτική όσο και τη μονοδιάστατη κατάστασή σου. Εξαφανίζομαι σπεύδοντας πάνω σε ήχους περισσότερο Γιν, σαν άλλες αποσαφηνίσεις της τηλεόρασης, πιο επώδυνες από τη μουσική και τα ακουστικά φαινόμενα. Είμαι καλύτερος στον Μορφοτροπέα γιατί διαθέτω τη δική μου κεφαλή.
Στην αρχή, το Εσωτερικό σου ενέταξε σε Διάστημα τη λέξη μέσα σου. Ήταν ο Χρόνος Χ. Σβήνω τις λέξεις Εσύ και Αυτός. Γύρνα την κλειδαριά πάνω στη λέξη, λατρεύεις το μοσχάρι, τον συνδυασμό στο χρηματοκιβώτιο, το εκτεταμένο σου Εσωτερικό.
Καλώ ό,τι μικροσκοπικό, να κάνει την έμφανισή του. Αυτό αποδεικνύει πως ο μεγάλος θεός ισπανοφώνησε μέσα από τα ξόρκια. Ο Πάνας δεν είναι νεκρός. Μπορώ να αποφλοιώσω τη φράση που εσύ είσαι. Θα καταλάβεις. Στην αρχή – χρόνος Εσύ, διαγράφω τη λέξη-κλειδί, όπως την αγάπη σου για τα χρηματοκιβώτια. Από τους μαροκινούς που ικανοί είναι για ξόρκια. Καθετί κλειδωμένο είσαι Εσύ. Αποδεικνύω την πνοή σου με φράση ζωής. Μιλώ με ενεργοποιήσεις νέες όσων δίνουν ανάσα στο Εσύ. Εξίσου τα ακουστικά και τα οπτικά είναι συγκεκριμένες οθόνες της δικής σου και δικής του τηλεόρασης – το θέαμα δικό σου.
Όντας μέσα σου για τόσο πολύ χρόνο η λέξη, και η λέξη μέσα σε βαλίτσα ή χρηματοκιβώτιο. Εάν, γυρίσω την κλειδαριά που υπάρχει πάνω σου... σε Ελευθερώνω!
Φυλή ανώτερου διαστήματος. Μουσική, ο μικρός Πάνας, όχι νεκρός. Ο Θεός προφέρει ξανά τις λέξεις – προφέροντας τους λόφους. Φώτισε τις δικές σου. Ρίξε φως πάνω στην επιφάνεια δύο επί δύο.
Καλώ τη θεοφώτιστη φράση, τη φράση εκείνη της ζωής που είναι πρώιμη, είναι εσύ. Ξεκίνησες τη δική σου παιδική ηλικία. Μια τόση δα δομή από αερικά μέσα στη μαγική πίτα. Δέκα, και βγαίνω. Απόδειξη πως επικαλούμαι τους κρίνους, τη φοβερή θεϊκή φράση που είσαι εσύ. Ομιλεί με το ξόρκι. Επιστρέφω στην παιδική ηλικία ώστε να ξεκινήσω τη ζωή της εποχής των φράσεων. Μικρός έντεκα χρόνων, η φωτογραφία μου, Ω είσαι τόσο μικρός όσο είσαι! Ω εσύ, είσαι ξανά μέσα στους άλλους! Φως!
Μπράιον Γκάισιν, Άσε Μέσα τα Ποντίκια, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Πανοπτικόν
* * *
'Ο Μπράιον Γκάισιν (19/01/1916 – 13/07/1986) είναι περισσότερο γνωστός για το εικαστικό του έργο, το οποίο εάν δεν είναι εκπληκτικό, είναι αξιοσημείωτο. Το λογοτεχνικό του έργο είναι και αυτό αναπόφευκτα σημαντικό. Ο Ουίλιαμ Μπάροουζ οικειοποιήθηκε τις ιδέες και λογοτεχνικές πρακτικές του Γκάισιν, και με αυτές κατάφερε να συντηρήσει μια φήμη στον χώρο της νεότερης λογοτεχνίας. Το όνομα του Γκάισιν βρίσκεται πρώτο στη σειρά πάνω στη γυάλινη επιγραφή που σήμερα κοσμεί την πρόσοψη του, κάποτε φημισμένου, Μπιτ Ξενοδοχείου στο κέντρο του Παρισιού. Σε έναν δρόμο όπου μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι επισκέπτες σηκώνουν το κεφάλι τους για να κοιτάξουν. Ο γνώριμος ετεροχρονισμός στο μη περαιωμένο μηδέν. Και αν ποτέ δεν είναι αργά, ποτέ δεν είναι και νωρίς.'
Γιάννης Λειβαδάς, από την 'Εισαγωγή' της έκδοσης