'Ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ δέν πρέπει νά κατανοεῖται μέ ὅρους ἐνδοκοσμικότητας, μέ ὅρους ἐμμένειας. Ἀφορᾶ ἕναν ριζικά διαφορετικό τρόπο ὕπαρξης, ὁ ὁποῖος ξεπερνᾶ τίς ἀθρωπόμορφες καί ἀνθρωποκεντρικές κατηγοριοποιήσεις. Ὁ Θεός δέν εἶναι ἀγαθός μέ τόν τρόπο πού εἶναι άγαθός ὁ ἄνθρωπος. Ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ ταυτίζεται μέ τήν ὕπαρξή Του, μέ τό εἶναι Του. Ὁ Θεός ὑπάρχει μόνο ὡς ἀγαθός, ὡς πηγή κάθε ἀγαθότητας, ὡς ἀπόλυτη ἀγαθότητα. Τό ἐνδεχόμενο τῆς ὑπαρκτικῆς σύμφασης ἑνός ἀγαθοῦ Θεοῦ καί κάθε μορφῆς κακοῦ εἶναι ἀνεδαφικό καί ἄστοχο. Ὁ «ἐντελῶς ἄλλος» τρόπος ὕπαρξης τῆς θεότητας δέν ἀφήνει περιθώρια ἀμφισβήτησης τοῦ καταστασιακοῦ της εἶναι. Ὁ Θεός ὡς ἄκτιστος εἶναι ὁ Θεός τῆς ἄπειρης ἀποστασιοποίησης. Ἡ ὑπαρκτική αὐτή ἀποστασιοποίηση τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν κτίση δέ νοεῖται μέ ὅρους χωρικῆς ἀπόστασης, ἀλλά μέ ὅρους ὀντολογικῆς διαφοροποίησης, μέ ὅρους ἀπόλυτης ὀντολογικῆς ἑτερότητας. Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ ὑπαρκτική ἀπόσταση ἐμφαίνει καί ὑπαρκτική διαφοροποίηση, ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ δέν κατανοεῖται ὡς χαρακτηριστικό ποιότητας, ὅπως συμβαίνει στήν περίπτωση τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός εἶναι ἄτρεπτος καί ἀναλλοίωτος, ἰδιώματα συνοδευτικά τοῦ ἀδημιούργητου χαρακτήρα του, ἑπομένως δέν μπορεῖ νά χαρακτηρίζεται ἀπὸ μεταβλητότητα καί τρεπτότητα. Ὁ Θεός εἶναι ἀνεπίδεκτος ὁποιασδήποτε προσθήκης ἤ ἀλλαγῆς, ἡ ὁποία ἐπισυμβαίνει καί ἔχει περιστασιακό χαρακτήρα.'
'Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἁπλῶς ὁ φορέας τῆς κακίας, δέν εἶναι ἐκεῖνος πού ἐνσαρκώνει καί ὑποστασιοποιεῖ τό κακό, ἀλλά εἶναι τό πραξιακό κέντρο πού ἀρχικά δημιουργεῖ τό κακό καί στή συνέχεια τό ἐξωτερικεύει. Καί μέσα ἀπό αὐτή τήν προοπρική ὁ ἄνθρωπος κατανοεῖται ὡς ἕνας συνδημιουργός, μέ ἀρνητικό πάντοτε περιεχόμενο. Γίνεται ὁ τόπος τοῦ κακοῦ, τό σημεῖο τῆς φανέρωσής του, τό θεμέλιο καί ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ στόν κόσμο.'
Ιωάννης Γρ. Πλεξίδας, Ο Άνθρωπος Ενώπιον του Θανάτου: Δοκίμιο για την Ανθρώπινη Περατότητα με Αφορμή τις Ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκδ. Αρμός