'Κάθε φορά που γύριζε μπροστά του, ένας μυστηριώδης μηχανισμός αντανάκλασης συνάθροιζε στο βάθος αμέτρητα γυμνά είδωλά της, γιρλάντες κοριτσιών σε χαριτωμένες και περίλυπες παρέες που έσβηναν στη διάφανη απόσταση ή διασπώνταν σε μοναχικές νύμφες. Κάποιες απ' αυτές, σιγομουρμούριζε, έπρεπε να μοιάζουν με τους προγόνους της στα νιάτα τους -νεαρές χωριατοπούλες garlien που χτένιζαν τα μαλλιά τους στα ρηχά νερά, όσο μακριά μπορούσε να φθάσει το βλέμμα, κι έπειτα η ερωτοχτυπημένη γοργόνα από κάποιο παλιό παραμύθι, κι έπειτα τίποτε άλλο.'
'Αν ήμουν ποιητής, σίγουρα θα έγραφα μια ωδή για τη γλυκιά παρόρμηση του να κλείσεις τα μάτια και να αφεθείς ολοκληρωτικά στην απόλυτη ασφάλεια του επιθανάτιου δέλεαρ. Γεμάτος έκσταση, νιώθεις εκ των προτέρων μια αγαλλίαση να περιβάλλει το απελευθερωμένο πνεύμα στην απεραντοσύνη του θείου εναγκαλισμού, τη ζεστή κάθαρση της φυσικής αποσύνθεσης, το καθολικό άγνωστο να καταβροχθίζει το μικροσκοπικό άγνωστο, αυτό που υπήρξε και η μοναδική αληθινή πλευρά της προσωρινής εγκόσμιας πραγματικότητας.'
Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Χλομή Φωτιά, μτφρ. Κατερίνα Γκούμα-Μεταξά, εκδ. Καστανιώτης
* * *
'[...] σπαταλάμε υπερβολικό χρόνο πλάθωντας με τη φαντασία μας ανθρώπους σε ήρωες ιστοριών που τις διηγούμαστε στον εαυτό μας, ιστορίες για το πόσο υπέροχοι και πόσο σπάνιοι είμαστε οι ίδιοι. Όσο πιο χαρισματικοί λογοτέχνες είμαστε, τόσο πιο όμορφες ιστορίες έχουμε να διηγηθούμε και, συνήθως, τόσο πιο ανίκανοι είμαστε να διακρίνουμε τη ρεαλιστική διάσταση των πραγμάτων. Σε ακραίες περιπτώσεις υπάρχει και η κατηγορία των ανθρώπων που είναι εξίσου υπέροχα χαρισματικοί και ικανοί στο να μην αφήνουν ποτέ τον ανθρώπινο πόνο των άλλων να παρεισφρήσει στις ιστορίες που οι ίδιοι διηγούνται για τον εαυτό τους. Οι ιστορίες αυτές μετατρέπονται σε αληθινά αριστουργήματα.'
Ρίτσαρντ Ρόρτι, από το 'Επίμετρο' της έκδοσης