'Πρώτο τὸ ἔγκλημα τῶν ἐλλειπώσεων.
Πρῶτο τῶν ὀργασμώσεων μὲ ἐνταφιασμό, τῶν μελαγχολιώσεων,
ἀδίσταχτων παραλυάσεων, φριχτῶν ὀγκώσεων
τοῦ κέντρου τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ἁφῆς,
τῶν τελειωτικῶν σπασμώσεων
ποὺ διακόπτουν μ' αἰφνίδιο στραγγαλισμό,
καὶ πρῶτο
τῶν ἄσκοπων περιπλανήσεων, τῶν παρακλητικῶν
προσκλήσεων, παραπαλανητικῶν μέσα στὴ νύχτα
προσφορῶν,
πρῶτο τὸ ἔγκλημα τῶν ἐρημώσεων
καὶ τῆς ἀποβολῆς τοῦ γενεθλίου σπόρου μὲ τανάλιες
ἀπὸ πυρκτωμένο μάρμαρο
γιὰ νὰ συντρίψουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἐμπνευσμένου κρύσταλλου.
Τὰ εἶχε διαπράξει ὅλα
μὲ τὸ σῶμα της. Ποτὲ
δὲν ἔνιωσε αὐτὸ ποὺ νιώθεται μετὰ
τὸν φόνο. Ἔνιωθε ἄδεια ἀπὸ ἔγκλημα μετά. Καὶ νά την την
τώρα.
Φραγμένη ἀπὸ λάσπη.
Χτισμένη στὴ σκόνη.'
Δημήτρης Δημητριάδης, από το 'Ὁ Τουφεκισμὸς τῆς Σαλονίκης, Ἕνα πατριωτικὸ ποίημα' της συλλογής Κατάλογοι 5-8, Οι Σκηνές του Μαρτυρίου, εκδ. Άγρα