'Καταρρέω μεθυσμένος και θλιβερός και τσαντισμένος κλωτσώντας στον αέρα σ’ εκείνο το επικίνδυνο πεζοδρόμιο που γλιστρούσε από φυτικό λάδι Τεχουαντεπέκ, πράσινα πεζοδρόμια, γεμάτα βρωμιάρικα σκουλίκια αόρατα και αμέτρητα - Νεκρές γυναίκες κρύβονται μες στα μαλλιά μου, σέρνονται κάτω από σάντουιτς και καρέκλες - «Σας έχει στρίψει!» φωνάζω στ’ αγγλικά στα πλήθη «Δεν έχετε ιδέα τι κάνετε σ’ αυτό το αιώνιο καμπαναριόπου τραβάτε το σκοινί της καμπάνας γι’ αυτόν που κινεί τα νήματα του Μαγκάτα, της Μάρα του θυμού, παραλογισμένοι, Και όλοι σας επιτίθεστε και χιμάτε και καταναλώνετε - Όλοι σας τσακίζεστε και πάτε στράφι και ψεύδεστε - Εσείς φτωχοί και χαϊδεμένοι μαλάκες που ξεχύνεστε στην σημαντική περατζάδα της δικής σας Νύχτας στην Κεντρική Λεοφώρο δεν ξέρετε πως ο Κύριος έχει ρυθμίσει όλα όσα βλέπετε». «Ακόμη και τον θάνατό σας». «Και τίποτα δεν συμβαίνει. Εγώ δεν είμαι εγώ, εσείς δεν είστε εσείς, οι αναρίθμητοι δεν είναι αυτοί, και ο Ένας Ακαταμέτρητος Εαυτός δεν υπάρχει».'
Τζακ Κέρουακ, Τριστέσσα, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός