'Masochism is one way of bringing together a Christian contempt for the flesh with a pagan delight in it.'
'Religious self-mortification involves a wide array of practices... all designed to humble the flesh. Sexual mortification, on the other hand, has its rewards in this world and in erotic satisfactions that are out of bounds for religious devotees.'
Anita Phillips, A Defense of Masochism, publisher: St. Martin’s Press
'Η τάξη των πραγμάτων, η τάξη των επιφάσεων, δεν μπορεί πια να δοθεί με εμπιστοσύνη σε οποιοδήποτε υποκείμενο γνώσης. Θέλω τη σκέψη να είναι παράδοξη, γοητευτική -φτάνει προφανώς να μην εκλαμβάνει τη γοητεία για κολακευτική χειραγώγηση, αλλά για μια εκτροπή ταυτότητας, για μια εκτροπή του είναι.
Γιατί η σκέψη δεν εργάζεται πια για την αναγνώριση των πραγμάτων, όπως η ορθολογική σκέψη, αλλά για την μη-αναγνώρισή τους, για τη γοητεία τους, δηλαδή για την εκτροπή τους, παρά τη φαντασματική της θέληση να ενοποιήσει τον κόσμο υπό τον έλεγχό της και με το όνομά της.
Αυτή εδώ η σκέψη είναι προφανώς ένας προβοκάτορας, που διαχειρίζεται τη ψευδαίσθηση με ψευδαίσθηση. Δεν ισχυρίζομαι ότι η σκέψη αυτού του τύπου έχει εφαρμογή παντού. Ίσως να πρέπει να αποδεχθούμε δύο επίπεδα σκέψης: μια σκέψη αιτιακή, ορθολογική, που αντιστοιχεί στον νευτώνειο κόσμο στον οποίο ζούμε, και ένα άλλο επίπεδο σκέψης, πολύ πιο ριζικό, που θα αποτελούσε μέρος αυτού του κρυφού προορισμού του κόσμου του οποίου θα ήταν κάτι σαν μοιραία στρατηγική.'
Ζαν Μποντριγιάρ, Συνθήματα, μτφρ. Βασίλης Τομανάς, εκδ. Νησίδες
'Ο Κύριός μας φαίνεται να έχει πίσω του ένα μυστικιστικό φόντο· μιλούσε σαν κάποιος που είχε έρθει από την άλλη πλευρά του Πέπλου. Ο σύγχρονος θεολόγος ελάχιστα γνωρίζει για τον αρχαίο μυστικισμό του Ισραήλ, την Καμπάλα· αλλά η Καμπάλα είναι το κλειδί της μυστικιστικής ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης καθώς και πολλών χωρίων της Καινής Διαθήκης. Πάρτε, για παράδειγμα, τα τελευταία λόγια της Κυριακής Προσευχής. «Γιατί σε σένα ανήκει η βασιλεία και η δύναμη και η δόξα, σε όλη την αιωνιότητα. Αμήν».
Τι σημαίνουν τα λόγια αυτά για έναν Καμπαλιστή; Του δείχνουν μιαν εικόνα του κατώτερου τριγώνου του Σεφιροθικού Δέντρου της Ζωής, όπου στην καθορισμένη τους διάταξη είναι κατανεμημένοι οι μυστικιστικοί σταθμοί των Δέκα Θείων Εκπορεύσεων - Νετσά(χ): η νίκη ή δύναμη, Χοντ: η δόξα, Μαλκούθ: το βασίλειο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μιαν ισχυρή επίκληση της καμπαλιστικής μαγείας, με την οποία ο κάθε μάγος σφραγίζει την αύρα του πριν ξεκινήσει οποιοδήποτε μαγικό εγχείρημα: «Α τε Μαλκούθ, βε Γκεντουλά, βε Γκεμπουρά, λε Ολάμ, Αμέν.» Δηλαδή, «Γιατί σε σένα ανήκει η βασιλεία και η δύναμη και η δόξα, σε όλη την αιωνιότητα. Αμήν».'
Ντάιον Φόρτσουν, 'Χριστιανισμός και Μετενσάρκωση' από το Η Άλλη Πλευρά της Ζωής, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7
'Η σκέψη είναι κάτι το υπέρτατα δικό μας· θαμμένο στα απώτατα μύχια του είναι μας. Επιπλέον, είναι και η πιο κοινή, η πιο φθαρμένη και η πιο επαναλαμβανόμενη πράξη μας. Η αντίφαση είναι άλυτη.'
'Το κατευθυντήριο φως του πνεύματος συνορεύει παντού με το σκοτάδι. Υπάρχουν άραγε νευροφυσιολογικά, εξελικτικά όρια στις εννοιολογικές αντιλήψεις μας και στις αναλύσεις μας για τον κόσμο; Υπάρχουν άραγε κατηγορικά όρια στην ανθρώπινη λογική; Ποιές είναι οι εγγενείς δυσχέρειες -είτε γίνονται αντιληπτές είτε όχι-που προκαθορίζουν την εμβέλεια και τη σαφήνεια των πιο τολμηρών εικασιών μας (εικασιών που μπορεί κάλλιστα να είναι εντελώς ανεπαρκείς ή ακόμα και εντελώς αποκομμένες από την πραγματικότητα του σύμπαντος); Τι απόδειξη έχουμε, τι απόδειξη θα μπορούσαμε να έχουμε, ότι η πρόοδος της εμπειρικής έρευνας και της θεωρητικής κατασκευής είναι απεριόριστη, ότι η θεωρητική νόηση θα συνεχίσει το φαινομενικά ατέρμονο ταξίδι της στις «θάλασσες της σκέψης»; Τα πιο ισχυρά ηλεκτρονικά μικροσκόπια φαίνεται πια ότι πλησιάζουν τα όρια της εφικτής παρατήρησης, όπως ακριβώς, σε μια βασανιστική συμμετρία, τα πιο ερευνητικά ραδιοτηλεσκόπια. Όχι ότι το φως από μακρινούς γαλαξίες δεν φτάνει ως εμάς· στην αλληγορία της μοναξιάς μας, δεν θα φθάσει ποτέ ως εμάς.'
'Η κυριαρχία της σκέψης, της απόκοσμης ταχύτητας της σκέψης εξυψώνει τον άνθρωπο πάνω από κάθε άλλο ζωντανό πλάσμα. Κι όμως, τον αφήνει ξένο για τον ίδιο τον εαυτό του και για τα μεγέθη του κόσμου.'
Τζορτζ Στάινερ, Δέκα (Πιθανοί) Λόγοι για τη Μελαγχολία της Σκέψης, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Scripta
ΠΕΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΕΝΑ ΛΙΜΑΝΙ ΓΕΜΑΤΟ
Πέρα πάνω απ’ ένα λιμάνι
γεμάτο σπίτια ακαλαφάτιστα
ανάμεσα στους επιβλητικούς νυχτοφύλακες
καπνοδόχους
μιας στέγης γεμάτης μπουγάδες
μια γυναίκα βάζει κι
απλώνει στον άνεμο
κρεμώντας τα πρωινά της τα σεντόνια
με μανταλάκια.
Ω όμορφο θηλαστικό
οι γυμνές της ρόγες
δείχνουν το σκούρο τεταμένο σχήμα τους
σαν τεντώνεται
να κρεμάσει στο τέλος το τελευταίο της
κατάλευκο πλυμένο αμάρτημα
μα είναι βρεγμένο εκείνο ερωτικό
και τυλίγεται γύρω της
κολλώντας στο δέρμα της.
Σ’ αυτήν τη στάση με τα χέρια σηκωμένα
τινάζει πίσω το κεφάλι
με γέλιο άφωνο
και τότε με μια ανεπίλεκτη χειρονομία
τινάζει τα χρυσά μαλλιά
ενώ στ’ άφταστα διαστήματα των θαλασσογραφιών
ανάμεσα στα αιωρούμενα λευκά σάβανα
ξεχωρίζουν τα λαμπρά ατμόπλοια
να ’ρχονται στο βασίλειο.
Λόρενς Φερλινγκέτι, Εικόνες του Φευγάτου Κόσμου, μτφρ. Γιάννης Λειβάδας, εκδ. Εκδόσεις της Λίμνης