προγραφές

'Διατηρώ την αίσθηση μιας αποτρόπαιης πτώσης μέσα από αμέτρητες λεύγες από κολλώδες, ενσυνείδητο σκοτάδι, και από μια βαβυλωνία θορύβων εντελώς ξένων προς καθετί που γνωρίζουμε απ’ αυτή τη Γη και τα οργανικά όντα της. Κοιμισμένες, υποτυπώδεις αισθήσεις φαίνονταν να ξυπνούν ολοζώντανες μέσα μου, μιλώντας μου για σπήλαια και για χάη που κατοικούνταν από αιωρούμενες φρικαλεότητες και για ανήλιαγα κακοτράχαλα βουνά κι ωκεανούς, και για πυκνοκατοικημένες πόλεις από βασάλτινους πύργους χωρίς παράθυρα, όπου το φως δεν έλαμπε ποτέ.
Μυστικά του αρχαϊκού πλανήτη και των αμνημόνευτων αιώνων του περνούσαν από το μυαλό μου χωρίς τη βοήθεια της όρασης ή της ακοής, και μου έγιναν γνωστά πράγματα που δεν υπήρχε νύξη τους ούτε καν στα πιο εξωφρενικά από τα παλιά μου όνειρα. Και σ’ όλο αυτό το διάστημα ψυχρά δάχτυλα από νοτερούς αχνούς μ’ έσφιγγαν και με πασπάτευαν, ενώ εκείνα τα διαβολικά, τα καταραμένα σφυρίγματα έσκουζαν δαιμονικά πάνω απ’ όλες τις εναλλαγές της βαβυλωνίας και της σιωπής στους στροβίλους του σκοταδιού ολόγυρα.'

'Αν εκείνη η άβυσσος και αυτό που φιλοξενούσε ήταν αληθινά, δεν υπάρχει ελπίδα. Στην περίπτωση αυτή, στην πλήρη κι απτή πραγματικότητα, πάνω από αυτόν τον κόσμο του ανθρώπου, επικρέμεται μια περιπαιχτική κι απίστευτη σκιά που βγήκε από το χρόνο.'

Χ. Φ. Λάβκραφτ, από το διήγημα 'Η Σκιά από το Χρόνο', Το Χρώμα από το Διάστημα και Άλλες Ιστορίες, μτφρ. Γιώργος Μπαλάνος, εκδ. Locus 7

'Ἡ σιλουέτα πού ἔρχεται νά προφέρει: Ὁ Θεός ἄς λυπηθεῖ τήν ψυχή του παραπέμπει τόν Σκότι στόν θεατή, ἀφήνοντάς τον, δολοφόνο καί νικητή τῆς νεύρωσής του, νά ξαναβυθιστεῖ στή μοναξιά καί τήν πραγματικότητα (ὄπως ἴσως καί ὁ θεατής πού φεύγει ἀπό τήν αἴθουσα προβολῆς). Ἡ μόνη καταφυγή πού ὁ σκηνοθέτης ἐκχωρεῖ στόν Σκότι εἶναι ἡ σκοτεινιά τοῦ ὀνείρου, καί μέσα του ὁ ἀστυνομικός θά κλάψει τά κρίματά του, καί τήν ἀπόπειρα του νά ξαναφτιάξει ἔναν κόσμο.
Μέ τήν τελευταία φράση: Ὁ Θεός ἄς λυπηθεῖ τήν ψυχή του, ὁ Χίτσκοκ δίνει στήν ἠθική μιά θρησκευτική σημασία. Ὅμως, καί ὁ θεατής πού δέν παραδέχεται αὐτῆς τῆς μορφῆς τήν ἠθική, μπορεῖ νά δεχτεῖ, μέ τίς προσωπικές του ἰδέες, αὐτό τό τρελό ποίημα ἀγάπης.
[...] αὐτοί [...] πού ἔχουν δεῖ τήν ταινία, δέ θά μπορέσουν ποτέ νά ξεχάσουν τή γέφυρα, κάτω ἀπό τήν ὁποία ὁ Σκότι ψαρεύει τή Μάντλεν, οὔτε τήν τελική ἐμφάνιση τῆς καλόγριας. Ἔτσι ὁ σκηνοθέτης δίνει στά ὄνειρα ἕνα χαρακτήρα ἀναγκαιότητας, νοσηρό και ἀμφίλογο, ὅπου ἡ δύναμη καί ἡ ἄκαμπτη ἀκρίβεια καταλήγουν στήν ἄρνηση τοῦ θρύλου.'

από το συλλογικό Χίτσκοκ, επιμ. Pierre Lherminier & (ελ. εκδ.) Άρης Εμμανουήλ, μτφρ. Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον

ΜΕ ΑΓΝΑ ΑΚΡΟΔΑΧΤΥΛΑ ΥΨΗΛΑ ΤΟΝ ΟΝΥΧΑ ΩΣ ΑΦΙΕΡΩΝΕΙ - Στεφάν Μαλλαρμέ

Με αγνά ακροδάχτυλα υψηλά τον όνυχα ως αφιερώνει
Λαμπαδηφόρα η αγωνία, το μεσονύκτιο, συγκρατεί
Όνειρα μύρια εσπερινά που ο Φοίνικας αποτεφρώνει
Δίχως ούτε ένας πένθιμος αμφορέας να τα δεχτεί.

Στα ερμάρια, στην άδειαν αίθουσα: κάθε πτυχή έχει εκλείψει,
Καταλυμένο άθυρμα έμπλεο κενότητα ηχηρή
(Ο Οικοδεσπότης έφυγε στα δάκρυα της Στυγός να εγκύψει
Μ’ αυτό μονάχα τ’ όστρακο που την ανυπαρξία κοσμεί).

Μα στο κενό παράθυρο κοντά, προς το βορρά, μι’ αχτίδα
Χρυσή, ψυχοραγγώντας, τον διάκοσμο ίσως ιστορεί
Μονόκερων που με φωταύγεια πυρπολούν μια νηρηίδα,
Κείνη, γυμνή μέσα στο κάτοπτρο, σε νεκρική ατονία,
Ως καθηλώνεται η λήθη από το πλαίσιο κλειστή,
Των διαθλάσεων έλκει ευθύς την εφτάστερη συμφωνία.

μτφρ. Τάκης Βαρβιτσιώτης

* * *

Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ - Ζαν Φολλαίν

Ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή
σ’ όλες τις χώρες
μια μόνη κόρη γδύνεται
θαυμάζει τον εαυτό της
κι όταν φύγει η ομορφιά της, απούσα πια,
γεμίζει το δωμάτιο ηρεμία, ενώ συχνά
τα χέρια εκείνου που φοβάται τη φυγή της
τρίζουν μες στο σκοτάδι της σιωπής
για να κρατήσουν του γυρισμού της
την ελπίδα ζωντανή.

μτφρ. Γιάννης Βαρβέρης

* * *

Η ΑΝΘΕΜΙΔΑ - Ρενέ Σαρ

Προστάτεψα την τύχη ενός ζευγαριού. Το ακολούθησα μέσα στη σκοτεινή του ειλικρίνεια. Τα γηρατειά του χείμαρρου μου διάβασαν τη σελίδα της ευγνωμοσύνης. Μια καινούρια καταιγίδα προαναγγέλλονταν. Το φως της γης μ’ άγγιζε. Κι ενώ χαράζονταν επάνω στο τζάμι η παιδικότητα του δικαιοκρίτη -η επιείκεια είχε πεθάνει-στο χείλος της υπομονής μ’ έπιασαν λυγμοί.

μτφρ. Γιώργος Θέμελης

από την Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης: Από τον Μπωντλαίρ ως τις Μέρες μας, εκδ. Καστανιώτη

'In death is Life - for now as ever has it been so. The Willed Death is eternal - keep it so. Self of Ego, selfson born of Maya, must be slain on the moment of birth. The unsleeping Eye must vigil keep, O Warriors, for the illusion is self-generate.

Constant watchfulness is the first Act - the Abyss is crossed by minutes, every day.'

Andahadna, Liber Pennae Praenumbra, εκδ. Locus 7