ΠΡΟΣ ΑΛΛΗ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑ
Μή φεύγεις σ’ ἐσένα, ρόδο γυμνό, μήπως κι ἄν δὲν πᾶς πρός ἐσένα, μ’ ἀφήσεις πάντα μ’ ἐμένα, ἐμένα μ’ έμένα.
Κατάκτησέ με, πάρε με, ξανάφερέ με, ἄσε μου λιγότερο ἐγώ, τίποτα ἐγώ, τίποτε γιά τό ἄμορφο χῶμα.
Ρόδο γυμνό, ἔσχατο καί πρῶτο, ρόδο σχηματισμένο καί ἀκεραιωμένο, ἐνσάρκωσέ με στό εἶναι σου, μέ τό ἔργο ἀκόμη, μέ τόν θάνατο πιά.
Σ’ ἐσέ κληροδοτοῦμαι, ρόδο. Σέ γνωρίζω, γυμνό, ἀνάπαυσή μου· ἄς εἶσαι σύ τό ἄθροισμα, γιά μένα, ρόδο, σχεδόν γυναίκα πιά καί ἔργο πλέον, γυναίκας, θανάτου καί ἔργου.
*
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Ὀλόκληρο τό παρελθόν, ἐλεύθερο καί μέγα, γυμνώνεται σ’ αὐτό τό πορφυρό ἡλιόγερμα, σάν τήν μοναδική γυναίκα.
(Ὥ γυμνοσύνη ἀνώνυμη, ἀποθέωση πλήρης!)
Τό στεφάνι του, ἄπειρο ρόδο φλόγας ξανθῆς, πιό πλούσιο ἀπ’ τό μέλλον, πιό διαυγές ἀπό τή χαραυγή.
(Τίποτε δέν θά ’ναι πιό ὄμορφο ἀπό σένα, παρελθόν ποτέ!)
Γνωρίζω πώς πρέπει νά τό ἀνταμώσω πάντοτε ἐκεῖθεν, ἄκρη
τῆς θάλασσας, κορφή ἄλλης γῆς, στη μόνη δόξα.
*
ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ
Στό φεγγάρι, τό μέγα γεῦμα (χαραυγή) τῶν
κυρτῶν ὀπάλινων, γκρίζων νεφῶν.
Στό ὑπόγειο ἐμεῖς ζωντανοί ἤ νεκροί;
Ψιθυρισμένοι τῶν σκοτεινῶν κήπων.
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, Προς Άλλη Γυμνότητα, μτφρ. Κώστας Ε. Τσιρόπουλος, εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη