‘Οποιοδήποτε θηλυκό που σκοπός του είναι να έχει καλά αποτελέσματα πρέπει, όπως ακριβώς ο έμπορος, να μην ασχολείται ειμή μόνον με το συμφέρον και τα κέρδη του. Η καρδιά της να παραμένει πάντα αλώβητη από τον πραγματικό έρωτα. Ας προσποιείται την ερωτευμένη και ας εμπνέει τον έρωτα μόνο στους άλλους.
Ας προτιμά πάντα τον καλοπληρωτή από τους ανταγωνιστές του.
Ας αποφεύγει όσο μπορεί τις συναλλαγές με τους υψηλά ιστάμενους κοινωνικά. Είναι ως επί το πλείστον υπερόπτες και απατεώνες. Οι καλοκρατούμενοι χρηματιστές είναι οι πιο σίγουροι και οι πιο εύκολοι να τους φέρει κανείς σε λογαριασμό. Η επιτηδειότητα είναι το απαραίτητο στοιχείο της επιχείρησης.
Αν τη χαρακτηρίζει η σύνεση, θα αποπέμψει τον πένητα αγαπητικό, διότι αυτού του είδους τα ζωντανά δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τα καθημερινά και συχνά, μάλιστα, εγκαταλείπουν και τη γυναίκα που τους παρέχει τα προς το ζην.
Όταν παρουσιαστεί κάποια εξαιρετική ευκαιρία, ας μη διστάσει να κάνει και καμιά απιστία. Είναι τα τυχερά του επαγγέλματος.
Ας παραδειγματίζεται, όσο γίνεται, από τη λιτότητα της μαντεμουαζέλ Ντυροσέ και ας κυνηγά τη χοντρή μπουκιά μόνον όταν δεν της στοιχίζει τίποτα.
Ας φροντίζει να επενδύει, με έξυπνο τρόπο, όλα τα χρήματα που κερδίζει, κατά καιρούς, για να της αποφέρουν.
Αν ένας ξένος και ένας Γάλλος, της αυτής οικονομικής ευμάρειας, βρεθούν συνυποψήφιοι απέναντί της, ας μη διστάσει να δηλωθεί ανοιχτά υπέρ του πρώτου. Εκτός του ότι το απαιτεί η ίδια η ευγένεια, σίγουρο είναι πως θα τα βρει καλύτερα με τον ξένο. Ιδίως αν ο τελευταίος τυχαίνει να είναι κάποιος από τον κύκλο των μιλόρδων του Λονδρέζικου Σίτυ. Πρόκειται για άτομα που ακόμα και όταν δεν έχουν μία, από εγωισμό και μόνο για να δειχτούν πλουσιότεροι από όλους τους άλλους, είναι ικανοί να ξοδέψουν ό,τι έχουν και δεν έχουν.
Για το καλό της υγείας της θα ήτο φρόνιμο να αποφεύγει τους Αμερικανούς, τους Ισπανούς και τους Ναπολιτάνους, ενθυμούμενη πάντα το γνωστό: Timeo danaos et dona ferentes.
Τέλος, και ως συμπέρασμα, ας ξεχάσει τον χαρακτήρα της, αλλά ας μελετήσει μετά προσοχής εκείνον του εραστού της και ας τον ασπασθεί σαν να ήταν ο δικός της.’
Λουί-Σαρλ Φουζερέ ντε Μονμπρόν, Μαργκώ, η Μανταρίστρα, μτφρ. Μαρία Γυπαράκη, εκδ. Στιγμός
* * *
‘Οι φυσιολογικές απαιτήσεις, η δίψα των αισθήσεων και οι σχεδόν ανατομικές περιγραφές, παρά τις συχνές «ηθικές» παρεμβάσεις, αποκαλύπτουν την πένα του λιμπερτίνου από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Ένας πρωτογενής, σχεδόν «αρχαϊκός ματεριαλισμός» είναι η νυν θρησκεία της πρώην μανταρίστρας. Η τέχνη της ηδονής, σαφώς ανιχνεύσιμη, εντοπίζεται στην καθημερινότητά της, απλή, σίγουρη και χειροπιαστή: «Είχα πάντα στην υπηρεσία μου έναν νεαρό εύρωστο λακέ που τα βρίσκαμε μαζί». Η αστυνομία, μοναδική απειλή στη ζωή της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σταδιοδρομία της. Το επικίνδυνο χειρόγραφο του Φουζερέ ντε Μονμπρόν, που τον οδήγησε στη φυλακή το 1748, έφερε τον τίτλο: Η Μαργκώ η μανταρίστρα! Παραμονή στη φυλακή, διαμονή στα νοσοκομεία. Η Μαργκώ τα καταφέρνει να τυπωθεί στο Λονδίνο και να κυκλοφορήσει παράνομα στη Γαλλία, έχοντας γίνει πλέον περιζήτητη. Δικαίως άλλωστε γιατί, όπως και η ίδια πιστεύει: «Πόσοι και πόσοι αξιοκαταφρόνητοι φορομπήχτες θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν μας είχαν εκμυστηρευθεί τις αρπαγές και τις αισχροκέρδειές τους;»’
Μαρία Γυπαράκη, από την Ἑισαγωγή᾽ της έκδοσης