'Ακούω τη λέξη που επέλεξα με προσοχή: «Ολοκλήρωση». Το νόημά της, ερεβώδες, αντιστέκεται διαρκώς. Σηματοδοτεί τον κρυμμένο θάνατό μου. Σηματοδοτεί εμένα όσο παραμένω ζωντανός. Το ον που εκκρεμεί ανέκαθεν για τον εαυτό του.
Ω θάνατε, μιλώ για έναν κλοιό, μιαν αλυσίδα που δεν σπάει. Μιλώ για την ασφυξία. Γιατί η ζωή κατατείνει στο όριο μιας και μόνο δυνατότητας, στον εκμηδενισμό του συνόλου των δυνατοτήτων της.
Δώσε μου τότε να καταλάβω.
Ο καπνός είναι η απόκριση στον στοχασμό μου. Ένα ερώτημα που χάνεται στο σκοτάδι.
*
Άραγε θεμελιώνεται η βεβαιότητα του θνήσκειν μέσα στις τόσες και τόσες δράσεις μου; Ή μήπως γεννιέμαι με την επίγνωση της ουσίας που προϋποθέτει τον μη ανειλημμένο μου χαρακτήρα αυτών των δράσεων;
Υπάρχουν φορές που νοιώθω ότι δεν θα πεθάνω ποτέ. Και άλλες που περιβάλλω τον εαυτό μου με εικόνες ζοφερές, προβάλλοντάς τες στα πράγματα. Τότε είμαι ήδη ένας νεκρός. Κάποιος που με τη ρευστή και φλογισμένη σάρκα του γεννήθηκε για να πεθάνει. Μπορώ λοιπόν να αναλάβω ενώπιον του Κόσμου τον ρόλο του υποκειμένου που σε γνωρίζει και σε ονομάζει; Θα έμοιαζες τότε με κάτι απλό. Θα ήσουν ο ίδιος και απαράλλακτος με το χέρι που γράφει αυτές τις ισχνές γραμμές. Μα δεν είσαι όμοιος με τίποτε. Γιατί η ζωή είναι εμβαπτισμένη στα σκοτεινά ύδατα του ωκεανού σου. Με υπερβαίνεις γιατί μόνον εσύ με ορίζεις.
Είσαι αυτή η ίδια η σχέση των πραγμάτων.'
Βασίλης Ζηλάκος, Γράμμα στον Θάνατο, εκδ. Οδός Πανός