'Το ωραίο σήμερα δεν έχει άλλο μέτρο από το βάθος, στο οποίο οι καλλιτεχνικές δημιουργίες είναι σε θέση να διαχειριστούν τις αντιφάσεις που τις διαπερνούν και στο οποίο μπορούν να τις τιθασεύσουν –ακολουθώντας τες και όχι διαστρεβλώνοντάς τες. Το απλώς ωραίο ως προς τη μορφή, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, θα ήταν κενό και μηδαμινό· το ωραίο ως προς το περιεχόμενο θα χανόταν μέσα στην προ-καλλιτεχνικά προσδιορισμένη απόλαυση των αισθήσεων του παρατηρητή. Το ωραίο είτε προκύπτει ως η συνισταμένη ενός παραλληλόγραμμου δυνάμεων είτε δεν είναι απολύτως τίποτα. Το πρόγραμμα μιας διαφοροποιημένης αισθητικής διαγράφεται με τόσο μεγαλύτερη σαφήνεια, όσο επιτακτικότερη αισθανόμαστε ότι καθίσταται η ανάγκη γι’ αυτήν· μια τέτοια αισθητική θα έπαυα επίσης να αντιμετωπίζει την έννοια της τέχνης όπως η παραδοσιακή αισθητική, δηλαδή ως το αυτονόητο σύστοιχό της. Σήμερα η αισθητική σκέψη θα έπρεπε, στοχαζόμενη πάνω στην τέχνη, να την υπερβεί, και μέσω αυτού να υπερβεί επίσης και την παγιωμένη αντίθεση μεταξύ σκόπιμου και απελευθερωμένου από σκοπούς έργου τέχνης, από την οποία ο δημιουργός δεν υποφέρει λιγότερο απ’ ό,τι ο παρατηρητής.'
Τέοντορ Αντόρνο, Ο Φονξιοναλισμός Σήμερα, μτφρ. Σπύρος Νάσαινας, εκδ. Πλέθρον