'Η ΚΟΡΗ
στὸν φίλο
Εἲμαστε μέσα σὲ ἕναν ἔρωτα
Σύντομη παύση
Ἀλλὰ ποτὲ δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ζήσω ἕναν ἔρωτα
Δὲ γίνεται
Ὁ νέος ἄντρας μπαίνει, κοιτάζει τὴ νέα γυναίκα ποὺ γυρίζει πρὸς τὴν ἄλλη κατεύθυνση
Ο ΦΙΛΟΣ
Γίνεται
Ὅλα γίνονται
Η ΚΟΡΗ
Δὲ γίνεται
Δὲν τολμῶ
δὲν τὰ καταφέρνω
Δὲν εἶμαι ἔτσι
Σύντομη παύση
Ἀλλὰ εἶναι ὡραῖο νὰ ἀκουμπάει κανεὶς πάνω σου
ὅταν δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεσαι
ὅταν ἁπλῶς εἶσαι ξαπλωμένος ἐκεῖ
πολὺ μακριὰ
κι ὅταν εἶσαι ὅποιος καὶ νὰ ’σαι
τότε εἶσαι καλὸς
καὶ γαλήνιος
ὅταν εἶσαι σὰ μιὰ θάλασσα
ποὺ μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς
ὅτι κοιτάζει
τότε εἶσαι καλὸς
ὅταν εἶσαι μακριὰ
σύντομη παύση
καὶ ὅμως πολὺ κοντά
Ο ΦΙΛΟΣ
Ἴσως καὶ νὰ μοῦ λείπεις
*
'Η ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Περπατοῦσε στὶς ἀποβάθρες
μὲς στὴ βροχὴ καὶ στὸν ἀέρα
μέσα στὸ σκοτάδι
μέσα στὸ μαῦρο τὸ σκοτάδι
Η ΚΟΡΗ
Βλέπω
σύντομη παύση
ὅλα νὰ γίνονται γαλήνια
Καὶ τίποτα δὲ διακρίνεται τόσο
ὅσο ὁ πόνος
Καὶ βροχὴ μὲς στὰ μαλλιά του
Η ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Περπατοῦσε στὶς ἀποβάθρες
μὲς στὸ σκοτάδι
μοναχὴ
μέσα στὴ νύχτα
Η ΚΟΡΗ
Κι ἐκεῖ κάτω μακριὰ
ἔρχεται προχωρώντας πρὸς τὰ μένα
μέσα στὸ δικό του φῶς
Μακριὰ παύση. Αὐτὴ κι ὁ φίλος ἀπομακρύνονται ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον
Κι ἐκεῖ μέσα
μὲς στὸν ἀπέραντο φωτεινὸ ὕπνο
μὲς στὸ σκοτάδι ἐκεῖ
μὲς στὸ φωτεινὸ σκοτάδι ἐκεῖ
θὰ βροῦμε
σύντομη παύση
θὰ βροῦμε
σύντομη παύση
θὰ βροῦμε τὸν πόθο
τὸν πόθο τοῦ μεγάλου ὕπνου
Η ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Περπατοῦσε ἐκεῖ τὴ νύχτα
στὶς ἀποβάθρες
μὲς στὸ σκοτάδι
μέσα στὸν ἄνεμο
περπατοῦσε ἐκεῖ μονάχη της
μέσα στὴ βροχή
Γιον Φόσε, 'Παραλλαγές Θανάτου', Τρία Έργα: Παραλλαγές θανάτου. Κάποιος θα ’ρθει. Κοιμήσου γλυκό μου παιδάκι, μτφρ. Κατερίνα Σαρροπούλου, εκδ. Άγρα
* * *
'Δὲν εἶναι τὸ περιεχόμενο αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο μιλάει ἡ τέχνη καὶ τὸ ὁποῖο προσδιορίζει μὲ ἀποφασιστικὸ τρόπο τὴν ποιότητα ἑνὸς ἔργου τέχνης. Εἶναι κάτι ἄλλο ποὺ τὸ ὀνομάζουμε μὲ τὸν γενικὸ ὅρο μορφή· καὶ ἡ μορφὴ εἶναι σημαντική. Ὅμως, τελικὰ κατάλαβα ὅτι ἡ μορφὴ δὲν εἶναι πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο.
Ἴσως μορφὴ καὶ περιεχόμενο, σ’ ἕνα ἀληθινὸ ἔργο τέχνης νὰ εἶναι τόσο στενὰ δεμένα ποὺ νὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ τὰ ξεχωρίσουμε : τὸ περιεχόμενο εἶναι ἡ μορφή, ἡ μορφὴ τὸ περιεχόμενο.
Περισσότερο ἀπὸ τὸ περιεχόμενο καὶ ἀπὸ τὴν ἰδανικὴ γι’ αὐτὸ μορφή, ὑπάρχει κάτι ἄλλο ποὺ παίζει ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴν ποιότητα τοῦ ἔργου τέχνης.
Τί εἶναι αὐτὸ τὸ « ἄλλο » ;
Ίσως νὰ πρόκειται γι’ αὐτὴ τὴ φωνὴ ποὺ μποροῦμε πάντα νὰ διακρίνουμε σὲ κάθε ἀληθινὸ ἔργο τέχνης.'
Γιόν Φόσε, 'Jon Fosse: Προσωπικά Σχόλια', από το επίμετρο της έκδοσης