Με πούδρες, στίχους και, αν χρειαστεί, με υπνοστεντόν
επιβραδύνουμε το βήμα των ετών,
αλλά δεν ανακόπτουμε τη ροή του χρόνου.
Φεύγουμε ανήσυχοι. Τα σώματα μας λιώνουν.
Μένουν τα οστά. Κάτω απ’ το χώμα ή μες στην άμμο.
Δεν ξέρεις ποια δικά σου, ποια δικά μου.
*
Βατράχια
Όλα τ’ αφήνει πίσω ο χρόνος που περνά.
Ακαταπαύστως οι μέρες ανατέλλουν,
για να γδύσουν. Βατράχια βραχνά
κάθε νύχτα πλέκουν το εγκώμιο του τέλους.
Κοάξ κοάξ. Κι άλλος κανένας άχνα
δεν βγάζει απ’ όσους ασφυκτιούν μες στο έλος
ή μες στη λίμνη που ’χει τα νερά της στάσιμα.
Αρκεί ένα κόασμα κι ο βάλτος παίρνει ανάστημα.
Χάρης Ψαρράς, Gloria in Excelsis, εκδ. Κέδρος