Της μάνας μου η μήτρα - Μπλεζ Σαντράρ
Ήταν η πρώτη μου κατοικία
Κάπως στρογγυλή
Φαντάζομαι καμιά φορά
Εγώ το πώς θα ήμουν...
Τα πόδια μου στην καρδιά σου μητέρα
Τα γόνατά μου στο συκώτι σου πιεσμένα
Τα χέρια μου κρατιόντουσαν απ’ το κανάλι
Όπου κατέληγε η κοιλιά σου
Η πλάτη μου μία λυγισμένη σπείρα
Τα αυτιά μου βουλωμένα τα μάτια μου κενά
Σφιχτά κουλουριασμένος
Το κεφάλι μου έτοιμο να βγει από το σώμα μου
Το κρανίο μου στο άνοιγμά σου
Ευτυχισμένος με τη δική σου υγεία
Μέσα στη θέρμη του αίματός σου
Με τις αγκαλιές του πατέρα
Συχνά μια υβριδική φωτιά
Ηλέκτριζε το σκοτάδι μου
Ένα σοκ στο κρανίο με ηρεμούσε
Και σε κλωτσούσα στην καρδιά
Ο μεγάλος μυς της μήτρας σου
Τανύστηκε με δύναμη
Με πόνο ελευθερώθηκα
Κι εσύ με πλημμύρισες με το αίμα σου
Το μέτωπό μου είναι ακόμα βαθουλωμένο
Απ’ τα σπρωξίδια του πατέρα μου
Γιατί να κινδυνέψει κανείς
Από πιθανό πνιγμό;
Άμα μπορούσα το στόμα μου ν’ ανοίξω
θα σε δάγκωνα
Άμα μπορούσα τότε να μιλήσω
θα ’λεγα:
Σκατά, δεν θέλω να ζήσω!
*
Είναι πως κάποια μέρα - Αντονέν Αρτό
Είναι πως κάποια μέρα
Εκεί που βρισκόμουν
Και όπως βρισκόμουν
Δεν ήμουν πλέον παρθένος
Ούτε άθικτος
Ούτε ελεύθερος
Ούτε μόνος
Ούτε στην αρχή
Ούτε στο τέλος
Κι ενόσω ήμουν ακόμη ο εαυτός μου
Το μίασμα των πλασμάτων με είχε σκεπάσει
Και είχε προσκολληθεί στην αρχή·
Είπα λοιπόν
Πως στη σκέψη αρχή δεν υπήρξε,
Και πως ο εαυτός μου ήταν η αρχή, μέσα στο σώμα μου,
Και όσο για το μίασμα που με σκεπάζει, θα το καθαρίσω
Μ’ ένα ξεσκονιστήρι.
Το ζήτημα είναι πως, δεν υπάρχει νους από το σώμα μου
Να βγει ώστε να υποδείξει περί τίνος πρόκειται,
Ούτε σκέψη με τις πράξεις του σώματός μου σχετική,
Οι πράξεις του σώματός μου βαστούσαν μέσα στα όριά τους,
Μονάχες,
Δίχως ακτινοβολία
Ή
Ουσία
Ή της
Σκέψης
Το άνθισμα
Που είναι το σημείο όπου η αμαρτία σε εμένα προσκολλήθηκε
Για να με καταστρέψει:
Να δράσω ή να μη δράσω
Να είμαι ή να μην είμαι
Όλες οι μέθοδοι προσποίησης του προβλήματος της ζωής
Έξω από το σώμα μου σ’ ένα διάστημα
Που είναι προβληματικό, πλασματικό, φανταστικό, κτλ.
Οτιδήποτε όμορφο
θα γίνει όμορφο στα δέντρα, στα λουλούδια, στη χλόη
Μα ουδέποτε στη σκέψη·
Κι ακόμη και στα δέντρα, στα λουλούδια, στη χλόη,
Δεν έχει ακόμη παρατηρηθεί.
Οτιδήποτε ανήκει στο διάστημα της φαντασίας
Και της αναδημιούργητης αντίληψης.
Και η λέξη «αδημιούργητη» σημαίνει το τίποτα απολύτως.
από την ανθολογία Παρασπουδές στη Γαλλική Ποίηση, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Bibliothèque