'5. Δεν ανήκουμε σε κανένα παρά μονάχα στη χρυσαφιά ανταύγεια αυτού του άγνωστου σε μας λύχνου, που μας είναι απρόσιτη, διατηρεί όμως άγρυπνο το κουράγιο και τη σιωπή.'
'13. Ο χρόνος που βλέπουμε διαμέσου της εικόνος είναι χρόνος που τον χάσαμε από τα μάτια μας. Το είναι και ο χρόνος διαφέρουν πολύ. Η εικόνα λάμπει αιώνια, όταν έχει ξεπεράσει το είναι και το χρόνο.'
'36. Στους καιρούς μας ο ουρανός διαπερνά τη γη, και ο άνθρωπος ξεψυχά και από τις δύο πλευρές περιφρονημένος.'
'58. Λόγια, θύελλα, πάγος και αίμα θα καταλήξουν σχηματίζοντας μια κοινή πάχνη.'
81. Η συγκατάθεση φωτίζει το πρόσωπο. Η άρνηση του δίνει το κάλλος.'
'104. Μόνο τα μάτια μπορούν ακόμα να βγάλουν κραυγή.'
'110. Η αιωνιότητα δεν έχει απαραιτήτως μεγαλύτερη διάρκεια από τη ζωή.'
'139. Ο ενθουσιασμός σηκώνει το βάρος των χρόνων. Η προσαύξηση εξιστορεί την κόπωση του αιώνα.'
'169. Η διαύγεια είναι η πληγή η πιο κοντινή στον ήλιο.'
'171. Οι στάχτες του ψύχους είναι μέσα στη φωτιά που υμνεί την άρνηση.'
'200. Μέσα στη μέθη της απόγνωσης, κρύσταλλο η πεμπτουσία της.'
'224. Άλλοτε, τη στιγμή που έπεφτα στο κρεβάτι, με παρηγορούσε στη μέση του ύπνου η ιδέα ενός προσωρινού θανάτου, σήμερα αποκοιμιέμαι για να ζήσω έστω κάποιες ώρες.'
Ρενέ Σαρ, «…Το δέντρο είναι που βλέπει», μτφρ. Κατερίνα Τρακάκη & Σωτήρης Γουνελάς, εκδ. Αρμός