'Μια ορμητική μανιασμένη ριπή του ανέμου παραλίγο να μας πετάξει κάτω. Παρά τη θύελα που λυσσομανούσε, η νύχτα είχε πραγματικά μια μοναδική άγρια, μεγαλειώδη και φρικιαστική ομορφιά. Προφανώς κάπου κοντά είχε σηκωθεί ανεμοστρόβιλος· έτσι εξηγούνταν οι απότομες και βίαιες αλλαγές του ανέμου· και παρόλο που τα σύννεφα (τα οποία κρέμονταν τόσο χαμηλά που νόμιζες πως πλάκωναν τους πύργους του σπιτιού) ήταν υπερωβολικά πυκνά, μπορούσαμε να διακρίνουμε πως είχαν επιδοθεί σε αέναο κυνηγητό μεταξύ τους, σε ελιγμούς και πλαγιοσκοπήσεις, λες και ήταν ζωντανά, ξαναγυρνώντας συνέχεια, χωρίς ποτέ να φεύγουν μακιρά. Όπως είπα, όλα αυτά μπορούσαμε να τα διακρίνουμε παρά τα πυκνά σύννεφα―και ενώ δεν βλέπαμε ούτε το φεγγάρι ούτε τα άστρα, ούτε λάμψεις από αστραπές. Όμως οι κατώτερες επιφάνειες από αυτές τις θεόρατες μάζες υδρατμών που αναδεύονταν, καθώς και όλα τα αντικείμενα ολόγυρά μας, φωταύγαζαν στην αφύσικη λάμψη μιας αμυδρά φωτεινής και ξεκάθαρα ορατής αναθύμιασης που τύλιγε σαν σάβανο το αρχοντικό.'
Έντγκαρ Άλλαν Πόε, από το διήγημά του 'Η Πτώση του Οίκου του Άσερ', Η Πτώση του Οίκου του Άσερ . . . και Παραλλαγές, μτφρ. Γιώργος Γούλας, εκδ. Απόπειρα
φωτογραφίαεπανέρχεται