'Νόρα καλή μου, όλη μέρα πεθαίνω να σε ρωτήσω ένα-δυο πράγματα. Άσε με, αγαπημένη μου, γιατί σου έχω πει όλα όσα έχω κάνει κι έτσι μπορώ κι εγώ να σε ρωτήσω με τη σειρά μου. Όταν εκείνο το άτομο που την καρδιά του λαχταράω να σταματήσω πατώντας τη σκανδάλη ενός ρεβόλβερ, έβαλε το χέρι του, τα χέρια του, κάτω απ’ τη φούστα σου, σε χάιδεψε μονάχα εξωτερικά ή έβαλε το δάχτυλο ή τα δάχτυλά του μέσα σου; Κι αν ναι, έφτασε το δάχτυλο ή τα δάχτυλά του μέσα σου; Κι αν ναι, έφτασε στο σημείο να αγγίξει εκείνο το μικρούλι πέος στην άκρη του μουνιού σου; Σε άγγιξε από πίσω; Σε χάιδεψε ώρα; Έχυσες; Σου ζήτησε να τον αγγίξεις κι εσύ; Το έκανες; Κι αν δεν τον άγγιξες, έχυσε πάνω σου και, πες μου, το ένιωσες;
Άλλη μια ερώτηση, Νόρα. Ξέρω πως ήμουνα ο πρώτος άντρας που σε γάμησε, όμως σε αυνάνισε ποτέ κανένας άλλος; Εκείνο το αγόρι που τόσο αγαπούσες, σου το έκανε ποτέ; Πες μου το τώρα, Νόρα, πες την αλήθεια όπως κι εγώ, πες τη στα ίσα, όπως κι εγώ. Όταν ήσουν μαζί του μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ποτέ, ποτέ τα δάχτυλά σου δεν ξεκούμπωσαν το παντελόνι του, ποτέ δεν τρύπωσαν εκεί μέσα σαν ποντικάκι; Τον αυνάνισες ποτέ, αγάπη μου, πες μου την αλήθεια, αυτόν ή όποιον άλλον; Ποτέ, ποτέ δεν πήρες την ψωλή ενός αγοριού ή ενός άντρα στο χέρι σου πριν από μένα; Αν δεν σ’ έχω προσβάλει, μη φοβηθείς να μου πεις την αλήθεια. Αγαπημένη, αγαπημένη, απόψε έχω έναν τόσο παράφορο πόθο για το κορμί σου που αν ήσουν εδώ δίπλα μου, ακόμη κι αν μου έλεγες με τα ίδια σου τα χείλη ότι σε έχουν γαμήσει πριν από μένα οι μισοί κοκκινομάλληδες χοντράνθρωποι της κομητείας του Γκάλγουεϋ, πάλι θα ορμούσα πάνω σου τρελός από πόθο.'
Τζέιμς Τζόις, Γράμματα στη Νόρα, μτφρ. Κατερίνα Σχινά, εκδ. Πατάκη