Έξω στο νερωμένο διάστημα
πυκνό βακτηριδιακό χιόνι
πάνω σε κωνικές σκέπες
παλαιοληθικών μοναστηριών
σκεπάζει τα κουρεμένα κεφάλια
ενός εκατομμυρίου αβάπτιστων λύκων
* * *
Η νύχτα που διαρκεί με βασανίζει
Σφίγγει την καρδιά μου μ’ ολόμαυρες κορδέλες
Κι αυτή που δεν θυμάται πού ανήκει
Μόλις που προλαβαίνει να λευτερωθεί
αν θυμηθεί
* * *
Μείνε ακατονόητος σκοτεινός και κακόγευστος
Αφήνοντας ξωπίσω δίσοσμους όγκους σιωπής
Δείξτο πως δεν μετάνοιωσες ακόμη
Γιάννης Αγγελάκας, Σάλια, Μισόλογα και Τρύπιοι Στίχοι, εκδ. «Νέα Σύνορα» - Α. Α. Λιβάνη